ROZDZIAŁ 8

CZYTAJCIE NOTKĘ POD ROZDZIAŁEM !

*Justin *
Nie wiedziałem co powiedzieć.. Jak ona może tak sądzić..
Siedziałem obok niej, byliśmy oparci o ścianę i patrzeliśmy wprost na okno.
- Teraz wszystko się zmieni - powiedziałem obejmując ja swoimi ramionami.
- Nie Justin. - wyjąkała.
- Alice, będzie dobrze. Zobaczysz! Ja Ci pomogę.
- Nie potrzebuje żadnej pomocy! - wyplatała się z mojego objęcia i przesunęła się na drugi koniec łóżka.
- Alice.. Daj sobie pomóc..
Ona tylko odwróciła wzrok..
Do sali wszedł doktor, ja zeskoczyłem z jej łóżka i spojrzałem w jego stronę.
- Panna Connor. Witam. Zrobimy jeszcze kilka podstawowych badań, jeśli wszystko będzie dobrze, dziś wieczorem wróci pani do domu.- uśmiechnął się i czekał na odpowiedź.
Alice nic nie odpowiedziała, skinęła głową. Do lekarz podeszła pielęgniarka i wyszeptała mu coś na ucho. On skinął głową, a pielęgniarka chwyciła za łóżko i wywiozła Alice z pokoju. Poszedłem za nimi. Ali chwyciła mnie za rękę. Spojrzałem na nią.
-Justin zaczekaj tu na mnie..- nieśmiało powiedziała.
- Oczywiście. - uśmiechnąłem się i wróciłem do jej pokoju.
Usiadłem na krześle. Nagle mój telefon zadzwonił.
-Halo?
-Cześć Justin tu James, tata Alice. Wiesz już co z nią?
- Tak właśnie pojechała na badania, lekarz powiedział, że jeśli wszystko będzie dobrze, wyjdzie do domu już dziś.
- Bardzo się cieszę. Ja muszę kończyć. Zadzwoń jak będziesz wszystko wiedział.
Nie poczekał na odpowiedź, rozłączył się. To było trochę dziwne, ale jej tata już taki jest.
Rozejrzałem się wokół siebie na parapecie leżały jakieś ubrania. Zgaduję, że należały one do Ali. W kącie leżała jej torba. Chwyciłem ją, poskładałem ubrania i wsadziłem je do torby. Do pokój weszła pielęgniarka.
- Panie Bieber?
-Umm... Tak?- spytałam lekko spanikowany.. Nie wiedziałem o co chodzi.
-Alice podpisuje jeszcze kilka dokumentów i za kilka minut będzie gotowa do wyjścia. Wszystko już dobrze, lecz musi ona odpoczywać.
- Oczywiście
Pielęgniarka wyszła z pokoju. Wyjąłem telefon z kieszeni i zadzwoniłem do jej taty.
Jeden sygnał, drugi, trzeci - no odbierz - czwarty, piąty.. Beep,beep,beep.. Tutaj James Connor w tej chwili nie mogę odebrać zostaw swo.... - cholera jasna, sekretarka- pomyślałem.
Do pokój weszła Alice.
-Hey..
- Jak się czujesz?- Zapytałem.
*Alice*
Po podpisaniu ostatnich dokumentów wróciłam do sali na której leżałam stał tam Justin. Spytał jak się czuję..
-Zdecydowanie lepiej..- Skłamałam...
- To co, jedziemy do domu?
-Zdecydowanie.. Już za dużo tego szpitala - odpowiedziałam, a Justin tylko się zaśmiał..
Szliśmy w stronę wyjścia Justin niósł moją torbę.. Miałam na sobie jedynie cienki sweterek.
Staliśmy przed drzwiami, już chciałam wyjść, gdy Justin chwycił mnie za ramię i przyciągnął do siebie.
-Co robisz?- spytał.
- Chcę stąd wyjść?
- Ale tak?- mówiąc to pokazał na moje ubrania.
- Tak, a coś Ci się nie podoba?
- Nie, wyglądasz śliczne, ale mamy listopad, jest kilka stopni, a Ty tak cienko ubrana.. Czekaj... O tutaj proszę..- ściągnął bluzę i okrył mnie nią.
- Nie, nie trzeba.. Teraz Ty zmarzniesz.
- Nic mi nie będzie - oznajmił pokazując swoje śnieżno białe zęby.
Padało. Było mokro, zimno i ślisko, a ja na nogach miałam trampki, które zaraz po wyjściu na zewnątrz przemokły..
Justin zauważył to, a do auta było dość daleko. Justin popatrzał na mnie po czym nachylił się, jedną ręką objął mnie w talii, a drugą chwycił pod kolanami.
- Co Ty robisz? - z nie pokojem zapytałam.
On tylko uśmiechnął się i podniósł mnie jak pannę młodą.
- Niosę Cię do auta, a co myślałaś?
- Ja dam sobie radę.
- Tak, ale dopiero co wyszłaś ze szpitala, nie chcę żebyś się przeziębiła.
Zaczerwieniłam się. To było takie słodkie.
Wsiedliśmy do auta.
- Dzięki Justin, nie trzeba było..
- Trzeba, nie trzeba było fajnie.
- Gadałeś z moim tatą?- chciałam szybko zmienić temat.
- Dzwoniłem, ale nie odbierał..
- Ohh.. Nic dziwnego.. Czekaj zadzwonię do niego.
Wyciągam z kieszeni telefon i zadzwoniłam do taty. Nie odbierał.
- I?
- Nie odbiera jak zwykle..
Jechaliśmy chwilę w ciszy. Nagle zatrzymało nas czerwone światło. Patrzałam co dzieje się za oknem, kątem oka widziałam jak Justin na mnie patrzy odwróciłam się w jego stronę. Światło z czerwonego, zmieniło kolor na zielony. Odjechaliśmy.
Przejeżdżaliśmy obok mojego domu. Bieber zatrzymał się przed moimi drzwiami. Wysiadł z auta i w mgnieniu oka był już obok mnie otwierając mi drzwi. Wyszłam z auta uśmiechając się do chłopca. Podeszliśmy do drzwi. Zadzwoniłam na dzwonek. Nikt nie otwierał..
- Masz klucze?- zapytał Justin
- Nie.. Nigdy nie noszę ich ze sobą. Mama zawsze była w domu wiec nie było takiej potrzeby..-mówiąc to łza spłynęła mi po policzku.
Justinowi zrobiło się smutno.
- To ja zadzwonię po twojego tatę jeszcze raz. - zmienił temat.
Kiwnęłam głową na tak.
Justin wyjął z kieszeni telefon i wybrał numer. Dzwoni... Czekaliśmy zaniepokojeni.
- Cholera..
- Co się stało ?
- Sekretarka..
- On nigdy nie odbiera telefonu! Jezu..
Spuściłam głowę.. Nie wiedziałam co robić. Justin chwycił mnie za ramię.
- Chodź, jedziemy do mnie.- powiedział i ruszył w stronę auta.
- Nie, nie chcę się narzucać. Cały czas siedziałeś przy mnie i jeszcze teraz masz mieć mnie na głowie..
- Alice, nie gadaj głupot to czysta przyjemność. - Uśmiechnął się, otworzył drzwi od strony pasażera i gestem ręki pokazał, że mam wsiadać. Jeszcze przez chwilę się zawahałam.. Ale pomyślałam 'co mam do stracenia?' i wsiadłam.
On z piskiem opon wyruszył spod moich drzwi.


A więc.. Przepraszam.. Rozdział miał być wcześniej.. No ale nie wyszło.. Nn będzie w najbliższym czasie ;) Przy okazji chciałabym polecić wam te blogi :))

http://wystarczyuwiierzyc.blogspot.com/?m=1
http://successfulattack.blogspot.com/?m=1

ROZDZIAŁ 7

*Justin*
Czasami boli zbyt bardzo.. W głowie zostały tylko te słowa.. Nie wiedziałam co powiedzieć..
- Skoro boli Cię to co przeżywasz to dlaczego sprawiasz sobie jeszcze większy ból? - wypaliłem tak z nienacka.. Jestem glupi...
-Ty nic nie rozumiesz..- cicho odpowiedziała.
- Może nie zrozumie, ale chcę wiedzieć jak Ty to widzisz..
- Justin nie to.. Uhh.. Nie ważne...zapomnij!
- Nie zapomne i to ważne!- krzyknąłem- bardzo ważne - dokończyłem..
- Ale Justin..
- Nie ma ale.. Ja słucham.
- Uhh.. No dobra sam chciałeś!.. Bo popatrz to nie jest tak, że żądając sobie krzywdę sprawiasz sobie więcej bólu..
- Nie rozumiem..
*Alice*
-Mówiłam, że tego nie zrozumiesz!- krzyknęłam..odwracając się w drugą stronę.
- Nie Alii przepraszam.. Proszę wytłumacz mi to..
Chwilę się zawahałam lecz po chwili odwróciłam się w jego stronę..
- Dobra powiem Ci.. To jest tak, pewni ludzie kiedy czują ból psychiczny, starają się o tym zapomnieć. Inni udają że nic nie czują, są też tacy którzy starają się go czymś zastąpić..
- Ale jak to? - Justin ciągle zadawał pytania..
- Kiedy czujesz ból, bo na przykład boli Cię głowa czy brzuch... Co wtedy robisz?
- Biorę tabletkę..- odpowiedział wzruszając ramionami..
- No właśnie na ból fizyczny dobre są tabletki, one sprawiają że go nie czujesz.. A na ból psychiczny tabletek nie ma.
- Dalej nie rozumiem - cicho odpowiedział..
- Popatrz.. Który ból jest silniejszy? Psychiczny czy fizyczny? - zapytałam.
- Psychiczny, zdecydowanie - odpowiedział.
- Właśnie, a skoro na niego nie ma tabletek, niektórzy ludzie próbują go zakryć.. Mózg czuje tylko jeden ból. Jeśli złamiesz rękę, uszczypnij się w palec, przez chwilę poczujesz tylko palec, a o ręce zapomnisz. Więc jeśli czuję się źle chwytam do ręki żyletkę i działam.. Wiesz czemu ? Dlaczego, że żądając sobie ból fizyczny przez chwilę zapominam o psychicznym. To pomaga..- wytłumaczyłam.
Justin wstał i podszedł do okna. Nic nie mówił. Ja też nie miałam zamiaru nic mówić. Po dziesięciu minutach podszedł do mojego łóżka i usiadł obok mnie. Siedzieliśmy tak przez jakąś chwilę..
- Jednego jeszcze nie umiem pojąć.. Dlaczego wcześniej nie mówiłaś pomógłbym Ci, a teraz czasu nie cofniesz.. Blizny zostaną..- Justin powiedział na jednym wdechu.
- Blizny zostaną na zawsze, ale wiesz? Ja tego nie żałuje.. - powiedziałam bez przekonania..
- Dlaczego?
- Bo jestem już słaba, fizycznie i psychicznie. Nie daje już rady. Nie chce żyć, nie mam po co, dla kogo. Przecież jestem beznadziejna. Nikomu nie potrzebna. Nie jestem w niczym dobra, umiem tylko coś zjebać, nic więcej. Chce przestać istnieć, wyciszyć się. Przestać myśleć. Żyć po swojemu, ale przecież tak się nie da. Już nie.


Pamietajcie o komentarzach i o 'konkursie' czy coś ten rozdział jest krótki bo to głównie moje przemyślenia.. Nn jutro albo jak mi się uda to dziś późną nocą..
CZYTASZ=KOMENTUJESZ
W następnym drama! Nic wiecej nie powiem.. Zobaczycie xoxo

Uwaga! pomocy!!

Cześćsiemaelo!
A więc tak.. Dawno mnie tu nie było.. Wiem
.. Przepraszam! Miałam kilka problemów i musiałam to załatwić i zapomniałam hasła do konta.. Tak wiem jestem bardzo mądra..Ehh.. No a więc nn pojawi się w miarę możliwości dziś/jutro a jeśli ktoś chciałby spróbować swoich sił i napisać rozdział po swojemu to napiszcie go i wyślijcie 'alcia1301@wp.pl' tu :)
Do wtorku do 15 :)) mam nadzieję że ktoś spróbuje i mi pomoże bo szukam kogoś do pomocy. Dziekuje miłego popołudnia jeszcze dziś tu zajrzyjcie!

ROZDZIAŁ 6

*Justin*
-Cześć mamo jestem!- zawołałem wchodząc do domu..
-Gdzie byłeś, kochanie?- zapytała wychodząc z kuchni.
-Wiesz może kto to Alice?
-Alice Connor? Nasza sąsiadka, co z nią?
- Słyszałaś o jej mamie prawda?
- Tak, jutro pogrzeb, mam nadzieję, że się wybierasz.
- Oczywiście. A wracają..- opowiedziałem mamie co się stało - i wpadłem na chwilę i zaraz do niej wracam.- dokończyłem idąc w stronę pokoju.
- Dobrze.. A Justin! - zawołała.
-Tak mamo? - zapytałem.
- To twoja.. No wiesz dziewczyna? - zapytała zakłopotana.
- Nie mamo, to tylko koleżanka.- odpowiedziałam śmiejąc się..
Mimo to, że mam już 18 lat, moja mama dalej myśli, że nigdy nikogo nie miałem i stara się unikać tych tematów.. Jeśli tak chce, niech tak będzie. Rozmyślałem wchodząc do pokój.
Zabrałem plecak, spakowałem kilka swoich żeczy. Zadzwoniłem do Chaza żeby powiedzieć, że nie będzie mnie jutro w szkole. Chciałem być przy niej. Wiem, że nie ma przyjaciółki, ale się nie dziwię. Tu nie chodzi o nią po prostu wszystkie dziewczyny w szkole jej zazdroszczą i na każdym kroku życzą nieszczęścia..
Zabrałem świeże ubrania i poszedłem do łazienki. Ściągnąłem z siebie ubrania i wszedłem pod prysznic. Odkręciłem ciepłą wodę, na mydliłem ciało czekoladowym płynem i pozwoliłem wodzie swobodnie spływać z mojego ciała.
Po kąpieli ubrałem się, zabrałem plecak i coś do jedzenia po drodze. Pożegnałem się z mamą i wsiadłem do auta po 20 minutach byłem na miejscu.
Wbiegłem po schodach do sali w której leżała Alice, ale na jej miejscu leżała już inna kobieta... W tym monecie serce podskoczyło mi do gardła. Myślałem, że to już koniec, ale to nie mogło się tak skończyć. Do sali weszła pielęgniarka.
-Alice, Alice Connor gdzie ona jest?!- wykrzyczałem jej w twarz coś w stylu pytania..
- Panna Connor.. Hmm...- zaczęła się zastanawiać- zapraszam za mną.
-Co z nią? - ciągle pytałem.
-Wszystko dobrze, wyniki w normie, lecz dalej jest w śpiączce.- powiedziała ze smutkiem.
Doszliśmy do jej sali. Stało tam jedno łóżko i mnóstwo komputerów, jakiś kabli. Ze ścian odpadał tynk, był lekko niebieski.
W łóżku leżała ona, najpiękniejsza dziewczyna jaką kiedykolwiek widziałem, a na krześle, które stało przed łóżkiem siedział jej tata.
Odwrócił się w moją stronę i lekko się uśmiechnął. Zadzwonił mu telefon, przeprosił i wyszedł. Słyszałem jak mówi coś, że zaraz będzie, ale nie wiedziałem o co chodzi. Wróci do sali.
-Justin, był byś w stanie zostać tu kilka godzin? Wiesz ja muszę pozałatwiać jeszcze kilka żeczy związanych z... Pogrzebem i na chwilę muszę zajrzeć do pracy. - zapytał
- Oczywiście, nie ma problemu. Nie chciałbym, żeby obudziła się sama.- odpowiedziałem.
- Dziekuje Ci bardzo - odpowiedział i wyszedł.
Usiadłem na krześle przy jej łóżku. Patrzałem na jej zamknięte oczy. Nie mogłem się powstrzymać, chwyciłem jej chudą dłoń. Na monitorze, który pokazywał bicie serca było widać, że jej serce bije coraz mocniej. Siedziałem tam trzymając ją za rękę, gdy nagle ona otwarła oczy i podniosła się do pozycji siedzącej, odrywając przy tym kilka kabelków.
- Budzi się ! Budzi! - wołałem z całych sił.
Jej wzrok wodził po wszystkim po kolei, aż zatrzymała się na mojej ręce. Przeszła po niej na moją twarz.
Do pokój wszedł lekarz.
-Dzień dobry panno Connor- uprzejmie się do niej uśmiechnął.
- Ale co? Jak?! Gdzie ja jestem?! Kim wy jesteście?!- krzyczała, a z jej oczu wyleciała pojedyncza łza.
-Sss.. Bejbe jest dobrze. To ja Justin, pamiętasz?- zapytałem i przytuliłem ją.
-A tak Justin, Justin Bieber..- powoli się uspakajała.
Doktor przycisł kilka guzików na maszynie.
- Bicie serca w normie,- mówił dalej, ale ja słyszałem tylko 'w normie, w normie ' ucieszyłem się - więc zostawię was samych.- dokończył wychodząc z sali.
- Emm.. Justin?- zapytała nieśmiało..
- Tak Alice?
- Możesz mi opowiedzieć co się stało?
- A, no tak więc przyszedłem wczoraj po szkole do Ciebie, sprawdzić jak się czujesz. Chwilę pogadaliśmy...- później się rozpłakałam - przerwała mi Alice.
- No tak, ja Cię przytuliłem, a Ty zemdlałaś, więc zadzwoniłem po karetkę. Całą noc leżałaś w śpiączce, a przed chwilą się obudziłaś, no i jesteśmy..- wytłumaczyłem.

*Alice*

Obudziłam się w zupełnie nie znanym mi miejscu. Wystraszyłam się. Wodziłam wzrokiem wokół siebie szukając jakiejkolwiek odpowiedzi, na marne.. Nagle poczułam, że ktoś trzyma mnie za rękę. Spojrzałam na nią, zobaczyłam, że to Justin. Wszedł lekarz on i Justin starali się odpowiadać na moje pytania, a ja próbowałam przypomnieć sobie wszystko i zrozumieć o co tu chodzi...
Po kilku minutach wszystko sobie przypomniałam..
-No i jesteśmy - swoją wypowiedź dokończył Justin.. Zaraz co?!?
-Yy.. To znaczy, że byleś tu cały czas?-zapytałam zszokowana.
-Nie, wczoraj wieczorem przyjechał twój tata. Pojechałem do domu, przebrałem się, okąpałem i przyjechałem.- tłumaczył.
- I byleś tu całą noc?!
- Tak - odpowiedział ukazując rząd śnieżno białych zębów.
-A co ze szkołą?
- Nie martw się, do niej jeszcze się nachodzę..
- I jeszcze jedno.. Dlaczego tu ze mną jesteś? Tata Cię o to prosił? W ogóle gdzie on jest? -zadawałam 1000 pytań na minutę.
- Nie, twój tata mi nie kazał. W prawdzie prosił, ale ja chciałem zostać. Przecież bym Cię tu nie zostawił.
Aww.. To takie kochane.. Alii dość! On nie lubi Cię w ten sposób.
-No a tata? Gdzie on jest? - nagle wypaliłam.
- Musiał załatwić kilka spraw, za chwilę do niego zadzwonię.- tłumaczył spokojnie.
-Aham.. A czy to znaczy, że my teraz jesteśmy.. No wiesz... Przyjaciółmi?- wypaliłam jak idiotka.
- Jeśli tego chcesz.. Żartuje głuptasie, oczywiście - wesoło się uśmiechnął.

*Justin*

Byłem szczęśliwy. Nazwała mnie przyjacielem.
-Justin? - zapytała swoim melodyjnym głosem wyrywając mnie z rozmyśleń.
-Tak?
- A kim tak na prawdę jest przyjaciel.. Wiem głupie pytanie, ale wiesz.. Ja nigdy nie miałam prawdziwego przyjaciela..
-Przyjaciel?  To on potrafi przegadać całą noc i po 24 h stwierdzić, że jeszcze się nie nagadaliśmy. To on popiera wszystkie możliwe szaleństwa, nie zważając na padający na polu deszcz i późną godzinę. To ten, króremu możesz się wypłakać a on sprawi że na twojej twarzy pojawi się uśmiech.To ten, który potrafi rozśmieszyć Cię głupotą, tylko on potrafi w środku nocy zadzwonić żeby Cię obudzić i pośmiać się ze soebie jak się denerwuje. To dzięki niemu potrafisz śmiać się do łez. To z nim możesz na każdy jeden głupi czy poważny temat porozmawiać. On jest ta księgą tajemnic, która tak wiele zawiera pięknych chwil. To właśnie przyjaciel i nim chcę być dla Ciebie.- wypowiedziałem te słowa tak prosto, jakby to był wiersz, którego uczymy się od najmłodszych lat.
-Justin, to było piękne. Choć tu.- powiedziała rozkładając ramiona.
-Biegnie- odpowiedziałem i przytuliłem ją.
Kiedy już oderwaliśmy się od siebie na jej nadgarstku zobaczyłem coś niepokojącego. Ona to zauważyła i schowała rękę za siebie.
- Pokaż to.- spokojnie powiedziałem.
- Nie, Justin to nic takiego..- tłumaczyła się.
Wyciągiem jej rękę i zobaczyłem kilkanaście blizn. Ona się cięła?
Próbowała wyrwać rękę, na marne i tak już wszystko widziałem. Miałem ochotę wyjść, lecz wiedziałem, że nie mogę jej tu zostawić. Nie w takim stanie.
-Czemu nie pokazałaś tego wcześniej?- nagle wypaliłem.
Westchnęła cicho -Czasami boli zbyt bardzo, żeby to pokazać...






i jak ? Szczerze ten rozdział nie za bardzo mi się podoba.. Przepraszam że po czasie.. Połowę tego rozdziału napisałam u fryzjera.. Haha :)
CZYTASZ=KOMENTUJESZ
Jutro nn Dobranoc ;**

ROZDZIAŁ 5

*Justin*
Plaża, słońce, woda po drugiej stronie las.
-Jest tu tak, cicho. Tak pięknie. - powiedziała Alice. Tak byłem tam z nią. Cieszyliśmy się chwilą. Chciałem, żeby czas stanął w miejscu, żeby zostało tak na zawsze. Zero problemów, zero smutku. Leżeliśmy na miękkim kocu wtuleni w siebie, nad nami rozciągało się nieskazitelne niebo. Słychać było jedynie szum fal.
Alice nagle zerwała się i usiadła. Patrzała nie mnie i uśmiechnęła się. Uśmiechnęła się pierwszy raz od niepamiętnych czasów, była szczęśliwa.
- To co będziemy robić?- zapytała z entuzjazmem.
-Na co tylko masz ochotę - odpowiedziałem.
- Idziemy pływać - oznajmiła ściągając bluzkę, a zaraz po niej spodnie.
Zaśmiałem się i po woli ściągłem bluzę i spodnie. Patrzałem jak dziewczyna moich marzeń podchodzi coraz bliżej wody. Śmiała się, było słychać, że jest szczęśliwa.
Wstałem chciałem do niej dołączyć. Stałem na samym brzegu. W miejscu zjednania wody z lądem. Pomachała mi i zanurzyła się pod wodę. Jeszcze przez chwilę było widać jej chude ciało pod taflą przeźroczystej wody. Lecz po chwili zniknęła z lini horyzontu.
-Alice!- zawołałem. Myślałem, że się wynurzy, lecz nie stało się to. Przerażony zacząłem wołać jej imię. Na marne. Nigdzie nie było jej widać.
Wbiegłem w głąb morza. Nie było jej tam. Łzy spływały mi po policzkach z bezsilności. Płakałem, wolałem, prosiłem to nic nie dawało.. Zanurzyłem się pod wodę i szukałem jej. Pływałem i rozglądałem się za nią w każdą możliwą stronę. Nie było jej tam..
Nagle poczułem, że coś lub ktoś ciągnie mnie na dno. Próbowałem się wyrwać, ale to nie było możliwe. Opadałem na dno. Brakowało mi powietrza. Nie miałem już siły. Szłem na dno. Zachłysnąłem się wodą, straciłem przytomność. Przed oczami przeleciało mi całe życie. Wszystkie wspomnienia wróciły. Poczułem jak wypływam na powierzchnię bez tchu. Bałem się.. I w tym monecie się... Obudziłem.
Tak, to był sen. Na szczęście tylko sen. Odetchnąłem z ulgą... ale za raz gdzie ja jestem? Siedzę na jakimś starym krześle. Rozejrzałem się dookoła. Ściany były blado różowe, pod ścianą stało kilka łóżek. Za mną stało jeszcze jedno łóżko, a nad nim mnóstwo monitorów. W łóżku leżała Alice. Wyglądała jakby spała. Podeszłem bliżej niej. Do pokoju wszedł mężczyzna w średnim wieku.
-Dzień dobry panie Bieber- przerwał ciszę.
-Taa.. Dobry. Może mi pan powiedzieć gdzie ja jestem i co tu się dzieje?
- Jest pan w szpitalu..- ah no tak już pamiętam byłem u Alice, gdy ona zemdlała. Zadzwoniłem po karetkę...- przyjechał pan za nami i w oczekiwaniu na wybudzenie panny Connor ze śpiączki najwidoczniej pan usnął - kontynuował.
- Więc co z nią ?!- nagle wystrzeliłem.
- Alice jest odwodniona, najprawdopodobniej przez kilka dni nic nie jadła ani nie piła. - oznajmił lekarz.
- Wyjdzie z tego?- zadawałem kilka pytań na minutę.
-Powinna. Ma silny organizm. Podaliśmy jej dożylnie pożywienie.- Chwycił mnie za ramię - Będzie dobrze.- dokończył. Wyszedł z pokoju zostawiają mnie sam na sam z Alice. Usiadłam na krześle i wpatrywałem się w jej piękną twarz.
Po kilku minutach do pokoju wszedł jakiś mężczyzna. Podszedł do mnie i podał mi rękę - Jestem James Connor, ojciec Alice. Co z nią?- zapytał.
- Miło mi nazywam się Justin, Justin Bieber. Alice jest odwodniona i niedożywiona. Podano jej jakieś leki czy coś i powinna się powoli wyburzać. - opowiedziałem na jednym tchu.
- Dziekuje, no wiesz za to że się nią zająłeś. Przepraszam, że w tej chwili mnie nie było, ale wiesz jak jest. Praca, praca i praca, ale już jestem więc możesz już jechać do domu, a ja idę dogadać się z doktorem.- powiedział wychodząc.
-Nie!- krzyknąłem.
- Ale o co chodzi?- zapytał zmieszany.
- Przepraszam. Chodzi o to, że nigdzie się nie wybieram.- tłumaczyłem..
- Ale siedzisz już tak długo, pewnie jesteś zmęczony.- przekonywał mnie.
- Nie, dopiero co wstałem, pojadę na chwilę do domu się przebrać i w ogóle.. Za chwilę jestem spowrotem..- oznajmiłem wychodząc.
-Jeśli chcesz..- powiedział i wyszedł.
Pojechałem do domu...



I jak ? Zaskoczyłam was choć trochę? :) Panuję coś czego się nie spodziewacie ale to SOON ;) Przypominam o komentarzach jest już ponad 300 wyświetleń! Jeśli pod postem pojawią się przynajmniej dwa komentarze zrobię konkurs. To chyba na tyle nn powinien być jutro :) Miłego weekendu życzę ;D
CZYTASZ = KOMENTUJESZ

ROZDZIAŁ 4

*Alice*
Siedziałam przed telewizorem, gdy nagle zadzwonił dzwonek do drzwi. Nie chciałam nikogo widzieć, z nikim gadać, lecz tym razem moja ciekawość była silniejsza.
Wstałam, podeszłam do drzwi i myślałam o tym kogo tu akurat w tej chwili niesie. Otwarłam drzwi, stał w nich Justin. Zdziwiło mnie to. Fakt byliśmy kolegami czasem zamieniliśmy kilka słów, ale głównie chodziło o szkołę. Wiedziałam, że mieszka nie daleko, ale nie sądziłam, że kiedyś mnie odwiedzi. W głębi duszy chciałam tego, bo bardzo mi się podobał tak jak reszcie szkoły i..-Yy..Cześć!- z rozmyślenia przerwał mi jego głos..
-Hey..- odpowiedziałam nie pewnie.
- Pewnie zastanawiasz się po co tu jestem..- podrapał się po głowie był taki... Zakłopotany? Pewnie nie wiedział co powiedzieć.- Chciałem Cię odwiedzić, zobaczyć jak się czujesz..- kontynuował.
-Może wejdziesz?-cicho zapytałam..
-Chętnie - szczerze się uśmiechnął.
Nie wiedziałam co odpowiedzieć. Weszliśmy do środka. Zaprowadziłam go do mojego pokoju.
-Siadaj, skoczę po coś do picia. Jesteś może głodny?- zapytałam.
-Nie, dziekuje. Nie będę robić problemu..-odwrócił wzrok.
-Żaden problem. Może jakąś herbatę bądź kawę?
-Skoro nie problemu to poproszę wodę. - Pokazał szereg swoich śnieżno białych zębów.
-Już się robi- odpowiedziałam i poszłam w stronę kuchni.
Z szafki wyciągnęłam szklankę do której nalałam wodę dla Justina. Zabrałam ze sobą jeszcze jakieś żelki i ciasteczka. Nie byłam głodna, w sumie to już kilka dni nic nie jadłam, ale pomyślałam, że może on będzie miał ochotę.
Zabrałam wszystko ze sobą i wróciłam na górę. Szłam korytarzem i nagle usłyszałam dźwięk wydobywający się z mojego pokoju. Weszłam, a na łóżku siedział Justin z moją gitarą w ręku i śpiewał, ale śpiewał to tak pięknie, po prostu nigdy nie słyszałam, że ktoś ma taki talent.
-Wybacz, rozglądałem się po pokoju i ją zobaczyłem..
-Spokojnie, to było śliczne- pierwszy raz od bardzo dawna się uśmiechnęłam..
- Grasz ? - zapytał
- Nie, kiedyś trochę.. A co to za piosenka?
- Taka moja, trochę piszę to było akurat As long as you love me..
-To było na prawdę piękne - powiedziałam..
-Dziekuje - ponownie się do mnie uśmiechnął.
Usiadłam koło niego na moim łóżku. Nastała niezręczna cisza.
-.. To jak się czujesz?..- wyrwał tak nagle..
Poczułam jak wszystkie wspomnienia wracają to było okropne. Otwarłam usta z zamiarem odezwania się lecz po chwili je zamknęłam. Do oczu znów napłynęły mi łzy. Wybuchłam niekontrolowanym płaczem.
Płakałam przez kilka minut. Kątem oka widziałam jak Justin nie wie co robić. Nagle zerwał się z miejsca, odłożył gitarę podszedł do mnie i przytulił mnie. Bez zastanowienia odwzajemniłam uścisk. Właśnie w tej chwili tego potrzebowałam..
*Justin *
- Już się robi- odpowiedziała i wyszła z pokoju.
Siedziałem tam sam, w idealnej ciszy. Jej domu był piękny, lecz było widać, że kogoś w nim brakuje. Rozejrzałem się dookoła. W kącie pokoju zauważyłem gitarę. Bez zastanowienia ją zabrałem. Chwilę na niej pobrzdękałem trochę nastroiłem i już była gotowa do grania. Na początku śpiewałem cicho i bez przekonania lecz gdy doszłem do refrenu trochę mnie poniosło. Ostatni raz nucąc 'as long as you love me' ujrzałem stojąca w drzwiach Alice, ale ona jest piękna. Bieber! Ogarnij się ona teraz ma inne sprawy..
Zamieniliśmy kilka słów na temat piosenki. Zapytałem jak się czuję. Widać było, że chcę odpowiedzieć, ale nie miała siły. Rozpłakała się. Na początku nie wiedziałam co robić, lecz po chwili odłożyłem gitarę i przytuliłem ją. Zdziwiło mnie gdy odwzajemniła uścisk.
-Hey.. Bejbe będzie dobrze, nie płacz..- powiedziałem najbardziej przekonywującym głosem, na który mogłem się zdobyć..
- ale to tak okropnie boli..- powiedziała przez płacz..
-Ja rozumiem, ale pomogę Ci.- kontynuowałem.
Nagle płacz ucichł. Czyżby moje słowa coś dały?
Jeszcze chwile tak siedzieliśmy. Po kilku minutach spytałem - Alice?
Ona nic nie odpowiedziała. Odchyliłem się od niej i zobaczyłem, że zasnęła? Nie to nie możliwe.. -Alice?!- lekko nią potrząsłem. Ona nic nie odpowiadała.
-Alice!- wyglądała jakby spała wystraszyłem się i zadzwoniłem po karetkę po dziesięciu minutach była na miejscu..

I jak wam się podoba? Pisane na szybko jakby coś ;p Komentujcie i rozsyłajcie gdzie możecie! Dziekuje wszystkim bardzo za czytanie i za komentarze nn będzie jutro o tej porze. Będę starała się dodać nowy rozdział co dziennie od 19-22 więc zaglądacie! Kto przeczytał niech zostawi komentarz. Bardzo o to porosze.. Jutro mikołajki więc życzę wam mile spędzonego czasu z bliskimi osobami :)) To chyba na tyle. Wszelkie uwagi i sprawy w komentarzach. Czekam na waszą opinię!

UWAGA!

Jest sprawa!

Chodzi mi głównie o to, że bloga czyta prawie 100 osób, a komentarze są 2! No właśnie gdyby każda osoba czytająca tego bloga zostawiła po sobie komentarz była bym niezmiernie szczęśliwa :) Pisanie jednego rozdziału trwa 30/60 minut zależy czy masz pomysł i w ogóle. Ja też mam życie jakieś, ale mam i w tej chwili zamiast kuć na sprawol z geografii siedzę i do was pisze więc proszę doceńcie też to. Bardzo się cieszę że to czytacie na prawdę, ale wiem że dodanie jednego komentarza was nie zbawi. Już uprościłam wam to i nie ma tych głupich obrazków (weryfikacji obrazkowej) na prawdę wystarczy 'przeczytałem'. Dziekuje za uwagę ;> Dobranoc :**