*Justin*
-Cześć mamo jestem!- zawołałem wchodząc do domu..
-Gdzie byłeś, kochanie?- zapytała wychodząc z kuchni.
-Wiesz może kto to Alice?
-Alice Connor? Nasza sąsiadka, co z nią?
- Słyszałaś o jej mamie prawda?
- Tak, jutro pogrzeb, mam nadzieję, że się wybierasz.
- Oczywiście. A wracają..- opowiedziałem mamie co się stało - i wpadłem na chwilę i zaraz do niej wracam.- dokończyłem idąc w stronę pokoju.
- Dobrze.. A Justin! - zawołała.
-Tak mamo? - zapytałem.
- To twoja.. No wiesz dziewczyna? - zapytała zakłopotana.
- Nie mamo, to tylko koleżanka.- odpowiedziałam śmiejąc się..
Mimo to, że mam już 18 lat, moja mama dalej myśli, że nigdy nikogo nie miałem i stara się unikać tych tematów.. Jeśli tak chce, niech tak będzie. Rozmyślałem wchodząc do pokój.
Zabrałem plecak, spakowałem kilka swoich żeczy. Zadzwoniłem do Chaza żeby powiedzieć, że nie będzie mnie jutro w szkole. Chciałem być przy niej. Wiem, że nie ma przyjaciółki, ale się nie dziwię. Tu nie chodzi o nią po prostu wszystkie dziewczyny w szkole jej zazdroszczą i na każdym kroku życzą nieszczęścia..
Zabrałem świeże ubrania i poszedłem do łazienki. Ściągnąłem z siebie ubrania i wszedłem pod prysznic. Odkręciłem ciepłą wodę, na mydliłem ciało czekoladowym płynem i pozwoliłem wodzie swobodnie spływać z mojego ciała.
Po kąpieli ubrałem się, zabrałem plecak i coś do jedzenia po drodze. Pożegnałem się z mamą i wsiadłem do auta po 20 minutach byłem na miejscu.
Wbiegłem po schodach do sali w której leżała Alice, ale na jej miejscu leżała już inna kobieta... W tym monecie serce podskoczyło mi do gardła. Myślałem, że to już koniec, ale to nie mogło się tak skończyć. Do sali weszła pielęgniarka.
-Alice, Alice Connor gdzie ona jest?!- wykrzyczałem jej w twarz coś w stylu pytania..
- Panna Connor.. Hmm...- zaczęła się zastanawiać- zapraszam za mną.
-Co z nią? - ciągle pytałem.
-Wszystko dobrze, wyniki w normie, lecz dalej jest w śpiączce.- powiedziała ze smutkiem.
Doszliśmy do jej sali. Stało tam jedno łóżko i mnóstwo komputerów, jakiś kabli. Ze ścian odpadał tynk, był lekko niebieski.
W łóżku leżała ona, najpiękniejsza dziewczyna jaką kiedykolwiek widziałem, a na krześle, które stało przed łóżkiem siedział jej tata.
Odwrócił się w moją stronę i lekko się uśmiechnął. Zadzwonił mu telefon, przeprosił i wyszedł. Słyszałem jak mówi coś, że zaraz będzie, ale nie wiedziałem o co chodzi. Wróci do sali.
-Justin, był byś w stanie zostać tu kilka godzin? Wiesz ja muszę pozałatwiać jeszcze kilka żeczy związanych z... Pogrzebem i na chwilę muszę zajrzeć do pracy. - zapytał
- Oczywiście, nie ma problemu. Nie chciałbym, żeby obudziła się sama.- odpowiedziałem.
- Dziekuje Ci bardzo - odpowiedział i wyszedł.
Usiadłem na krześle przy jej łóżku. Patrzałem na jej zamknięte oczy. Nie mogłem się powstrzymać, chwyciłem jej chudą dłoń. Na monitorze, który pokazywał bicie serca było widać, że jej serce bije coraz mocniej. Siedziałem tam trzymając ją za rękę, gdy nagle ona otwarła oczy i podniosła się do pozycji siedzącej, odrywając przy tym kilka kabelków.
- Budzi się ! Budzi! - wołałem z całych sił.
Jej wzrok wodził po wszystkim po kolei, aż zatrzymała się na mojej ręce. Przeszła po niej na moją twarz.
Do pokój wszedł lekarz.
-Dzień dobry panno Connor- uprzejmie się do niej uśmiechnął.
- Ale co? Jak?! Gdzie ja jestem?! Kim wy jesteście?!- krzyczała, a z jej oczu wyleciała pojedyncza łza.
-Sss.. Bejbe jest dobrze. To ja Justin, pamiętasz?- zapytałem i przytuliłem ją.
-A tak Justin, Justin Bieber..- powoli się uspakajała.
Doktor przycisł kilka guzików na maszynie.
- Bicie serca w normie,- mówił dalej, ale ja słyszałem tylko 'w normie, w normie ' ucieszyłem się - więc zostawię was samych.- dokończył wychodząc z sali.
- Emm.. Justin?- zapytała nieśmiało..
- Tak Alice?
- Możesz mi opowiedzieć co się stało?
- A, no tak więc przyszedłem wczoraj po szkole do Ciebie, sprawdzić jak się czujesz. Chwilę pogadaliśmy...- później się rozpłakałam - przerwała mi Alice.
- No tak, ja Cię przytuliłem, a Ty zemdlałaś, więc zadzwoniłem po karetkę. Całą noc leżałaś w śpiączce, a przed chwilą się obudziłaś, no i jesteśmy..- wytłumaczyłem.
*Alice*
Obudziłam się w zupełnie nie znanym mi miejscu. Wystraszyłam się. Wodziłam wzrokiem wokół siebie szukając jakiejkolwiek odpowiedzi, na marne.. Nagle poczułam, że ktoś trzyma mnie za rękę. Spojrzałam na nią, zobaczyłam, że to Justin. Wszedł lekarz on i Justin starali się odpowiadać na moje pytania, a ja próbowałam przypomnieć sobie wszystko i zrozumieć o co tu chodzi...
Po kilku minutach wszystko sobie przypomniałam..
-No i jesteśmy - swoją wypowiedź dokończył Justin.. Zaraz co?!?
-Yy.. To znaczy, że byleś tu cały czas?-zapytałam zszokowana.
-Nie, wczoraj wieczorem przyjechał twój tata. Pojechałem do domu, przebrałem się, okąpałem i przyjechałem.- tłumaczył.
- I byleś tu całą noc?!
- Tak - odpowiedział ukazując rząd śnieżno białych zębów.
-A co ze szkołą?
- Nie martw się, do niej jeszcze się nachodzę..
- I jeszcze jedno.. Dlaczego tu ze mną jesteś? Tata Cię o to prosił? W ogóle gdzie on jest? -zadawałam 1000 pytań na minutę.
- Nie, twój tata mi nie kazał. W prawdzie prosił, ale ja chciałem zostać. Przecież bym Cię tu nie zostawił.
Aww.. To takie kochane.. Alii dość! On nie lubi Cię w ten sposób.
-No a tata? Gdzie on jest? - nagle wypaliłam.
- Musiał załatwić kilka spraw, za chwilę do niego zadzwonię.- tłumaczył spokojnie.
-Aham.. A czy to znaczy, że my teraz jesteśmy.. No wiesz... Przyjaciółmi?- wypaliłam jak idiotka.
- Jeśli tego chcesz.. Żartuje głuptasie, oczywiście - wesoło się uśmiechnął.
*Justin*
Byłem szczęśliwy. Nazwała mnie przyjacielem.
-Justin? - zapytała swoim melodyjnym głosem wyrywając mnie z rozmyśleń.
-Tak?
- A kim tak na prawdę jest przyjaciel.. Wiem głupie pytanie, ale wiesz.. Ja nigdy nie miałam prawdziwego przyjaciela..
-Przyjaciel? To on potrafi przegadać całą noc i po 24 h stwierdzić, że jeszcze się nie nagadaliśmy. To on popiera wszystkie możliwe szaleństwa, nie zważając na padający na polu deszcz i późną godzinę. To ten, króremu możesz się wypłakać a on sprawi że na twojej twarzy pojawi się uśmiech.To ten, który potrafi rozśmieszyć Cię głupotą, tylko on potrafi w środku nocy zadzwonić żeby Cię obudzić i pośmiać się ze soebie jak się denerwuje. To dzięki niemu potrafisz śmiać się do łez. To z nim możesz na każdy jeden głupi czy poważny temat porozmawiać. On jest ta księgą tajemnic, która tak wiele zawiera pięknych chwil. To właśnie przyjaciel i nim chcę być dla Ciebie.- wypowiedziałem te słowa tak prosto, jakby to był wiersz, którego uczymy się od najmłodszych lat.
-Justin, to było piękne. Choć tu.- powiedziała rozkładając ramiona.
-Biegnie- odpowiedziałem i przytuliłem ją.
Kiedy już oderwaliśmy się od siebie na jej nadgarstku zobaczyłem coś niepokojącego. Ona to zauważyła i schowała rękę za siebie.
- Pokaż to.- spokojnie powiedziałem.
- Nie, Justin to nic takiego..- tłumaczyła się.
Wyciągiem jej rękę i zobaczyłem kilkanaście blizn. Ona się cięła?
Próbowała wyrwać rękę, na marne i tak już wszystko widziałem. Miałem ochotę wyjść, lecz wiedziałem, że nie mogę jej tu zostawić. Nie w takim stanie.
-Czemu nie pokazałaś tego wcześniej?- nagle wypaliłem.
Westchnęła cicho -Czasami boli zbyt bardzo, żeby to pokazać...
i jak ? Szczerze ten rozdział nie za bardzo mi się podoba.. Przepraszam że po czasie.. Połowę tego rozdziału napisałam u fryzjera.. Haha :)
CZYTASZ=KOMENTUJESZ
Jutro nn Dobranoc ;**
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz