*Justin*
Czasami boli zbyt bardzo.. W głowie zostały tylko te słowa.. Nie wiedziałam co powiedzieć..
- Skoro boli Cię to co przeżywasz to dlaczego sprawiasz sobie jeszcze większy ból? - wypaliłem tak z nienacka.. Jestem glupi...
-Ty nic nie rozumiesz..- cicho odpowiedziała.
- Może nie zrozumie, ale chcę wiedzieć jak Ty to widzisz..
- Justin nie to.. Uhh.. Nie ważne...zapomnij!
- Nie zapomne i to ważne!- krzyknąłem- bardzo ważne - dokończyłem..
- Ale Justin..
- Nie ma ale.. Ja słucham.
- Uhh.. No dobra sam chciałeś!.. Bo popatrz to nie jest tak, że żądając sobie krzywdę sprawiasz sobie więcej bólu..
- Nie rozumiem..
*Alice*
-Mówiłam, że tego nie zrozumiesz!- krzyknęłam..odwracając się w drugą stronę.
- Nie Alii przepraszam.. Proszę wytłumacz mi to..
Chwilę się zawahałam lecz po chwili odwróciłam się w jego stronę..
- Dobra powiem Ci.. To jest tak, pewni ludzie kiedy czują ból psychiczny, starają się o tym zapomnieć. Inni udają że nic nie czują, są też tacy którzy starają się go czymś zastąpić..
- Ale jak to? - Justin ciągle zadawał pytania..
- Kiedy czujesz ból, bo na przykład boli Cię głowa czy brzuch... Co wtedy robisz?
- Biorę tabletkę..- odpowiedział wzruszając ramionami..
- No właśnie na ból fizyczny dobre są tabletki, one sprawiają że go nie czujesz.. A na ból psychiczny tabletek nie ma.
- Dalej nie rozumiem - cicho odpowiedział..
- Popatrz.. Który ból jest silniejszy? Psychiczny czy fizyczny? - zapytałam.
- Psychiczny, zdecydowanie - odpowiedział.
- Właśnie, a skoro na niego nie ma tabletek, niektórzy ludzie próbują go zakryć.. Mózg czuje tylko jeden ból. Jeśli złamiesz rękę, uszczypnij się w palec, przez chwilę poczujesz tylko palec, a o ręce zapomnisz. Więc jeśli czuję się źle chwytam do ręki żyletkę i działam.. Wiesz czemu ? Dlaczego, że żądając sobie ból fizyczny przez chwilę zapominam o psychicznym. To pomaga..- wytłumaczyłam.
Justin wstał i podszedł do okna. Nic nie mówił. Ja też nie miałam zamiaru nic mówić. Po dziesięciu minutach podszedł do mojego łóżka i usiadł obok mnie. Siedzieliśmy tak przez jakąś chwilę..
- Jednego jeszcze nie umiem pojąć.. Dlaczego wcześniej nie mówiłaś pomógłbym Ci, a teraz czasu nie cofniesz.. Blizny zostaną..- Justin powiedział na jednym wdechu.
- Blizny zostaną na zawsze, ale wiesz? Ja tego nie żałuje.. - powiedziałam bez przekonania..
- Dlaczego?
- Bo jestem już słaba, fizycznie i psychicznie. Nie daje już rady. Nie chce żyć, nie mam po co, dla kogo. Przecież jestem beznadziejna. Nikomu nie potrzebna. Nie jestem w niczym dobra, umiem tylko coś zjebać, nic więcej. Chce przestać istnieć, wyciszyć się. Przestać myśleć. Żyć po swojemu, ale przecież tak się nie da. Już nie.
Pamietajcie o komentarzach i o 'konkursie' czy coś ten rozdział jest krótki bo to głównie moje przemyślenia.. Nn jutro albo jak mi się uda to dziś późną nocą..
CZYTASZ=KOMENTUJESZ
W następnym drama! Nic wiecej nie powiem.. Zobaczycie xoxo
niedziela, 29 grudnia 2013
Uwaga! pomocy!!
Cześćsiemaelo!
A więc tak.. Dawno mnie tu nie było.. Wiem
.. Przepraszam! Miałam kilka problemów i musiałam to załatwić i zapomniałam hasła do konta.. Tak wiem jestem bardzo mądra..Ehh.. No a więc nn pojawi się w miarę możliwości dziś/jutro a jeśli ktoś chciałby spróbować swoich sił i napisać rozdział po swojemu to napiszcie go i wyślijcie 'alcia1301@wp.pl' tu :)
Do wtorku do 15 :)) mam nadzieję że ktoś spróbuje i mi pomoże bo szukam kogoś do pomocy. Dziekuje miłego popołudnia jeszcze dziś tu zajrzyjcie!
A więc tak.. Dawno mnie tu nie było.. Wiem
.. Przepraszam! Miałam kilka problemów i musiałam to załatwić i zapomniałam hasła do konta.. Tak wiem jestem bardzo mądra..Ehh.. No a więc nn pojawi się w miarę możliwości dziś/jutro a jeśli ktoś chciałby spróbować swoich sił i napisać rozdział po swojemu to napiszcie go i wyślijcie 'alcia1301@wp.pl' tu :)
Do wtorku do 15 :)) mam nadzieję że ktoś spróbuje i mi pomoże bo szukam kogoś do pomocy. Dziekuje miłego popołudnia jeszcze dziś tu zajrzyjcie!
sobota, 7 grudnia 2013
ROZDZIAŁ 6
*Justin*
-Cześć mamo jestem!- zawołałem wchodząc do domu..
-Gdzie byłeś, kochanie?- zapytała wychodząc z kuchni.
-Wiesz może kto to Alice?
-Alice Connor? Nasza sąsiadka, co z nią?
- Słyszałaś o jej mamie prawda?
- Tak, jutro pogrzeb, mam nadzieję, że się wybierasz.
- Oczywiście. A wracają..- opowiedziałem mamie co się stało - i wpadłem na chwilę i zaraz do niej wracam.- dokończyłem idąc w stronę pokoju.
- Dobrze.. A Justin! - zawołała.
-Tak mamo? - zapytałem.
- To twoja.. No wiesz dziewczyna? - zapytała zakłopotana.
- Nie mamo, to tylko koleżanka.- odpowiedziałam śmiejąc się..
Mimo to, że mam już 18 lat, moja mama dalej myśli, że nigdy nikogo nie miałem i stara się unikać tych tematów.. Jeśli tak chce, niech tak będzie. Rozmyślałem wchodząc do pokój.
Zabrałem plecak, spakowałem kilka swoich żeczy. Zadzwoniłem do Chaza żeby powiedzieć, że nie będzie mnie jutro w szkole. Chciałem być przy niej. Wiem, że nie ma przyjaciółki, ale się nie dziwię. Tu nie chodzi o nią po prostu wszystkie dziewczyny w szkole jej zazdroszczą i na każdym kroku życzą nieszczęścia..
Zabrałem świeże ubrania i poszedłem do łazienki. Ściągnąłem z siebie ubrania i wszedłem pod prysznic. Odkręciłem ciepłą wodę, na mydliłem ciało czekoladowym płynem i pozwoliłem wodzie swobodnie spływać z mojego ciała.
Po kąpieli ubrałem się, zabrałem plecak i coś do jedzenia po drodze. Pożegnałem się z mamą i wsiadłem do auta po 20 minutach byłem na miejscu.
Wbiegłem po schodach do sali w której leżała Alice, ale na jej miejscu leżała już inna kobieta... W tym monecie serce podskoczyło mi do gardła. Myślałem, że to już koniec, ale to nie mogło się tak skończyć. Do sali weszła pielęgniarka.
-Alice, Alice Connor gdzie ona jest?!- wykrzyczałem jej w twarz coś w stylu pytania..
- Panna Connor.. Hmm...- zaczęła się zastanawiać- zapraszam za mną.
-Co z nią? - ciągle pytałem.
-Wszystko dobrze, wyniki w normie, lecz dalej jest w śpiączce.- powiedziała ze smutkiem.
Doszliśmy do jej sali. Stało tam jedno łóżko i mnóstwo komputerów, jakiś kabli. Ze ścian odpadał tynk, był lekko niebieski.
W łóżku leżała ona, najpiękniejsza dziewczyna jaką kiedykolwiek widziałem, a na krześle, które stało przed łóżkiem siedział jej tata.
Odwrócił się w moją stronę i lekko się uśmiechnął. Zadzwonił mu telefon, przeprosił i wyszedł. Słyszałem jak mówi coś, że zaraz będzie, ale nie wiedziałem o co chodzi. Wróci do sali.
-Justin, był byś w stanie zostać tu kilka godzin? Wiesz ja muszę pozałatwiać jeszcze kilka żeczy związanych z... Pogrzebem i na chwilę muszę zajrzeć do pracy. - zapytał
- Oczywiście, nie ma problemu. Nie chciałbym, żeby obudziła się sama.- odpowiedziałem.
- Dziekuje Ci bardzo - odpowiedział i wyszedł.
Usiadłem na krześle przy jej łóżku. Patrzałem na jej zamknięte oczy. Nie mogłem się powstrzymać, chwyciłem jej chudą dłoń. Na monitorze, który pokazywał bicie serca było widać, że jej serce bije coraz mocniej. Siedziałem tam trzymając ją za rękę, gdy nagle ona otwarła oczy i podniosła się do pozycji siedzącej, odrywając przy tym kilka kabelków.
- Budzi się ! Budzi! - wołałem z całych sił.
Jej wzrok wodził po wszystkim po kolei, aż zatrzymała się na mojej ręce. Przeszła po niej na moją twarz.
Do pokój wszedł lekarz.
-Dzień dobry panno Connor- uprzejmie się do niej uśmiechnął.
- Ale co? Jak?! Gdzie ja jestem?! Kim wy jesteście?!- krzyczała, a z jej oczu wyleciała pojedyncza łza.
-Sss.. Bejbe jest dobrze. To ja Justin, pamiętasz?- zapytałem i przytuliłem ją.
-A tak Justin, Justin Bieber..- powoli się uspakajała.
Doktor przycisł kilka guzików na maszynie.
- Bicie serca w normie,- mówił dalej, ale ja słyszałem tylko 'w normie, w normie ' ucieszyłem się - więc zostawię was samych.- dokończył wychodząc z sali.
- Emm.. Justin?- zapytała nieśmiało..
- Tak Alice?
- Możesz mi opowiedzieć co się stało?
- A, no tak więc przyszedłem wczoraj po szkole do Ciebie, sprawdzić jak się czujesz. Chwilę pogadaliśmy...- później się rozpłakałam - przerwała mi Alice.
- No tak, ja Cię przytuliłem, a Ty zemdlałaś, więc zadzwoniłem po karetkę. Całą noc leżałaś w śpiączce, a przed chwilą się obudziłaś, no i jesteśmy..- wytłumaczyłem.
*Alice*
Obudziłam się w zupełnie nie znanym mi miejscu. Wystraszyłam się. Wodziłam wzrokiem wokół siebie szukając jakiejkolwiek odpowiedzi, na marne.. Nagle poczułam, że ktoś trzyma mnie za rękę. Spojrzałam na nią, zobaczyłam, że to Justin. Wszedł lekarz on i Justin starali się odpowiadać na moje pytania, a ja próbowałam przypomnieć sobie wszystko i zrozumieć o co tu chodzi...
Po kilku minutach wszystko sobie przypomniałam..
-No i jesteśmy - swoją wypowiedź dokończył Justin.. Zaraz co?!?
-Yy.. To znaczy, że byleś tu cały czas?-zapytałam zszokowana.
-Nie, wczoraj wieczorem przyjechał twój tata. Pojechałem do domu, przebrałem się, okąpałem i przyjechałem.- tłumaczył.
- I byleś tu całą noc?!
- Tak - odpowiedział ukazując rząd śnieżno białych zębów.
-A co ze szkołą?
- Nie martw się, do niej jeszcze się nachodzę..
- I jeszcze jedno.. Dlaczego tu ze mną jesteś? Tata Cię o to prosił? W ogóle gdzie on jest? -zadawałam 1000 pytań na minutę.
- Nie, twój tata mi nie kazał. W prawdzie prosił, ale ja chciałem zostać. Przecież bym Cię tu nie zostawił.
Aww.. To takie kochane.. Alii dość! On nie lubi Cię w ten sposób.
-No a tata? Gdzie on jest? - nagle wypaliłam.
- Musiał załatwić kilka spraw, za chwilę do niego zadzwonię.- tłumaczył spokojnie.
-Aham.. A czy to znaczy, że my teraz jesteśmy.. No wiesz... Przyjaciółmi?- wypaliłam jak idiotka.
- Jeśli tego chcesz.. Żartuje głuptasie, oczywiście - wesoło się uśmiechnął.
*Justin*
Byłem szczęśliwy. Nazwała mnie przyjacielem.
-Justin? - zapytała swoim melodyjnym głosem wyrywając mnie z rozmyśleń.
-Tak?
- A kim tak na prawdę jest przyjaciel.. Wiem głupie pytanie, ale wiesz.. Ja nigdy nie miałam prawdziwego przyjaciela..
-Przyjaciel? To on potrafi przegadać całą noc i po 24 h stwierdzić, że jeszcze się nie nagadaliśmy. To on popiera wszystkie możliwe szaleństwa, nie zważając na padający na polu deszcz i późną godzinę. To ten, króremu możesz się wypłakać a on sprawi że na twojej twarzy pojawi się uśmiech.To ten, który potrafi rozśmieszyć Cię głupotą, tylko on potrafi w środku nocy zadzwonić żeby Cię obudzić i pośmiać się ze soebie jak się denerwuje. To dzięki niemu potrafisz śmiać się do łez. To z nim możesz na każdy jeden głupi czy poważny temat porozmawiać. On jest ta księgą tajemnic, która tak wiele zawiera pięknych chwil. To właśnie przyjaciel i nim chcę być dla Ciebie.- wypowiedziałem te słowa tak prosto, jakby to był wiersz, którego uczymy się od najmłodszych lat.
-Justin, to było piękne. Choć tu.- powiedziała rozkładając ramiona.
-Biegnie- odpowiedziałem i przytuliłem ją.
Kiedy już oderwaliśmy się od siebie na jej nadgarstku zobaczyłem coś niepokojącego. Ona to zauważyła i schowała rękę za siebie.
- Pokaż to.- spokojnie powiedziałem.
- Nie, Justin to nic takiego..- tłumaczyła się.
Wyciągiem jej rękę i zobaczyłem kilkanaście blizn. Ona się cięła?
Próbowała wyrwać rękę, na marne i tak już wszystko widziałem. Miałem ochotę wyjść, lecz wiedziałem, że nie mogę jej tu zostawić. Nie w takim stanie.
-Czemu nie pokazałaś tego wcześniej?- nagle wypaliłem.
Westchnęła cicho -Czasami boli zbyt bardzo, żeby to pokazać...
i jak ? Szczerze ten rozdział nie za bardzo mi się podoba.. Przepraszam że po czasie.. Połowę tego rozdziału napisałam u fryzjera.. Haha :)
CZYTASZ=KOMENTUJESZ
Jutro nn Dobranoc ;**
-Cześć mamo jestem!- zawołałem wchodząc do domu..
-Gdzie byłeś, kochanie?- zapytała wychodząc z kuchni.
-Wiesz może kto to Alice?
-Alice Connor? Nasza sąsiadka, co z nią?
- Słyszałaś o jej mamie prawda?
- Tak, jutro pogrzeb, mam nadzieję, że się wybierasz.
- Oczywiście. A wracają..- opowiedziałem mamie co się stało - i wpadłem na chwilę i zaraz do niej wracam.- dokończyłem idąc w stronę pokoju.
- Dobrze.. A Justin! - zawołała.
-Tak mamo? - zapytałem.
- To twoja.. No wiesz dziewczyna? - zapytała zakłopotana.
- Nie mamo, to tylko koleżanka.- odpowiedziałam śmiejąc się..
Mimo to, że mam już 18 lat, moja mama dalej myśli, że nigdy nikogo nie miałem i stara się unikać tych tematów.. Jeśli tak chce, niech tak będzie. Rozmyślałem wchodząc do pokój.
Zabrałem plecak, spakowałem kilka swoich żeczy. Zadzwoniłem do Chaza żeby powiedzieć, że nie będzie mnie jutro w szkole. Chciałem być przy niej. Wiem, że nie ma przyjaciółki, ale się nie dziwię. Tu nie chodzi o nią po prostu wszystkie dziewczyny w szkole jej zazdroszczą i na każdym kroku życzą nieszczęścia..
Zabrałem świeże ubrania i poszedłem do łazienki. Ściągnąłem z siebie ubrania i wszedłem pod prysznic. Odkręciłem ciepłą wodę, na mydliłem ciało czekoladowym płynem i pozwoliłem wodzie swobodnie spływać z mojego ciała.
Po kąpieli ubrałem się, zabrałem plecak i coś do jedzenia po drodze. Pożegnałem się z mamą i wsiadłem do auta po 20 minutach byłem na miejscu.
Wbiegłem po schodach do sali w której leżała Alice, ale na jej miejscu leżała już inna kobieta... W tym monecie serce podskoczyło mi do gardła. Myślałem, że to już koniec, ale to nie mogło się tak skończyć. Do sali weszła pielęgniarka.
-Alice, Alice Connor gdzie ona jest?!- wykrzyczałem jej w twarz coś w stylu pytania..
- Panna Connor.. Hmm...- zaczęła się zastanawiać- zapraszam za mną.
-Co z nią? - ciągle pytałem.
-Wszystko dobrze, wyniki w normie, lecz dalej jest w śpiączce.- powiedziała ze smutkiem.
Doszliśmy do jej sali. Stało tam jedno łóżko i mnóstwo komputerów, jakiś kabli. Ze ścian odpadał tynk, był lekko niebieski.
W łóżku leżała ona, najpiękniejsza dziewczyna jaką kiedykolwiek widziałem, a na krześle, które stało przed łóżkiem siedział jej tata.
Odwrócił się w moją stronę i lekko się uśmiechnął. Zadzwonił mu telefon, przeprosił i wyszedł. Słyszałem jak mówi coś, że zaraz będzie, ale nie wiedziałem o co chodzi. Wróci do sali.
-Justin, był byś w stanie zostać tu kilka godzin? Wiesz ja muszę pozałatwiać jeszcze kilka żeczy związanych z... Pogrzebem i na chwilę muszę zajrzeć do pracy. - zapytał
- Oczywiście, nie ma problemu. Nie chciałbym, żeby obudziła się sama.- odpowiedziałem.
- Dziekuje Ci bardzo - odpowiedział i wyszedł.
Usiadłem na krześle przy jej łóżku. Patrzałem na jej zamknięte oczy. Nie mogłem się powstrzymać, chwyciłem jej chudą dłoń. Na monitorze, który pokazywał bicie serca było widać, że jej serce bije coraz mocniej. Siedziałem tam trzymając ją za rękę, gdy nagle ona otwarła oczy i podniosła się do pozycji siedzącej, odrywając przy tym kilka kabelków.
- Budzi się ! Budzi! - wołałem z całych sił.
Jej wzrok wodził po wszystkim po kolei, aż zatrzymała się na mojej ręce. Przeszła po niej na moją twarz.
Do pokój wszedł lekarz.
-Dzień dobry panno Connor- uprzejmie się do niej uśmiechnął.
- Ale co? Jak?! Gdzie ja jestem?! Kim wy jesteście?!- krzyczała, a z jej oczu wyleciała pojedyncza łza.
-Sss.. Bejbe jest dobrze. To ja Justin, pamiętasz?- zapytałem i przytuliłem ją.
-A tak Justin, Justin Bieber..- powoli się uspakajała.
Doktor przycisł kilka guzików na maszynie.
- Bicie serca w normie,- mówił dalej, ale ja słyszałem tylko 'w normie, w normie ' ucieszyłem się - więc zostawię was samych.- dokończył wychodząc z sali.
- Emm.. Justin?- zapytała nieśmiało..
- Tak Alice?
- Możesz mi opowiedzieć co się stało?
- A, no tak więc przyszedłem wczoraj po szkole do Ciebie, sprawdzić jak się czujesz. Chwilę pogadaliśmy...- później się rozpłakałam - przerwała mi Alice.
- No tak, ja Cię przytuliłem, a Ty zemdlałaś, więc zadzwoniłem po karetkę. Całą noc leżałaś w śpiączce, a przed chwilą się obudziłaś, no i jesteśmy..- wytłumaczyłem.
*Alice*
Obudziłam się w zupełnie nie znanym mi miejscu. Wystraszyłam się. Wodziłam wzrokiem wokół siebie szukając jakiejkolwiek odpowiedzi, na marne.. Nagle poczułam, że ktoś trzyma mnie za rękę. Spojrzałam na nią, zobaczyłam, że to Justin. Wszedł lekarz on i Justin starali się odpowiadać na moje pytania, a ja próbowałam przypomnieć sobie wszystko i zrozumieć o co tu chodzi...
Po kilku minutach wszystko sobie przypomniałam..
-No i jesteśmy - swoją wypowiedź dokończył Justin.. Zaraz co?!?
-Yy.. To znaczy, że byleś tu cały czas?-zapytałam zszokowana.
-Nie, wczoraj wieczorem przyjechał twój tata. Pojechałem do domu, przebrałem się, okąpałem i przyjechałem.- tłumaczył.
- I byleś tu całą noc?!
- Tak - odpowiedział ukazując rząd śnieżno białych zębów.
-A co ze szkołą?
- Nie martw się, do niej jeszcze się nachodzę..
- I jeszcze jedno.. Dlaczego tu ze mną jesteś? Tata Cię o to prosił? W ogóle gdzie on jest? -zadawałam 1000 pytań na minutę.
- Nie, twój tata mi nie kazał. W prawdzie prosił, ale ja chciałem zostać. Przecież bym Cię tu nie zostawił.
Aww.. To takie kochane.. Alii dość! On nie lubi Cię w ten sposób.
-No a tata? Gdzie on jest? - nagle wypaliłam.
- Musiał załatwić kilka spraw, za chwilę do niego zadzwonię.- tłumaczył spokojnie.
-Aham.. A czy to znaczy, że my teraz jesteśmy.. No wiesz... Przyjaciółmi?- wypaliłam jak idiotka.
- Jeśli tego chcesz.. Żartuje głuptasie, oczywiście - wesoło się uśmiechnął.
*Justin*
Byłem szczęśliwy. Nazwała mnie przyjacielem.
-Justin? - zapytała swoim melodyjnym głosem wyrywając mnie z rozmyśleń.
-Tak?
- A kim tak na prawdę jest przyjaciel.. Wiem głupie pytanie, ale wiesz.. Ja nigdy nie miałam prawdziwego przyjaciela..
-Przyjaciel? To on potrafi przegadać całą noc i po 24 h stwierdzić, że jeszcze się nie nagadaliśmy. To on popiera wszystkie możliwe szaleństwa, nie zważając na padający na polu deszcz i późną godzinę. To ten, króremu możesz się wypłakać a on sprawi że na twojej twarzy pojawi się uśmiech.To ten, który potrafi rozśmieszyć Cię głupotą, tylko on potrafi w środku nocy zadzwonić żeby Cię obudzić i pośmiać się ze soebie jak się denerwuje. To dzięki niemu potrafisz śmiać się do łez. To z nim możesz na każdy jeden głupi czy poważny temat porozmawiać. On jest ta księgą tajemnic, która tak wiele zawiera pięknych chwil. To właśnie przyjaciel i nim chcę być dla Ciebie.- wypowiedziałem te słowa tak prosto, jakby to był wiersz, którego uczymy się od najmłodszych lat.
-Justin, to było piękne. Choć tu.- powiedziała rozkładając ramiona.
-Biegnie- odpowiedziałem i przytuliłem ją.
Kiedy już oderwaliśmy się od siebie na jej nadgarstku zobaczyłem coś niepokojącego. Ona to zauważyła i schowała rękę za siebie.
- Pokaż to.- spokojnie powiedziałem.
- Nie, Justin to nic takiego..- tłumaczyła się.
Wyciągiem jej rękę i zobaczyłem kilkanaście blizn. Ona się cięła?
Próbowała wyrwać rękę, na marne i tak już wszystko widziałem. Miałem ochotę wyjść, lecz wiedziałem, że nie mogę jej tu zostawić. Nie w takim stanie.
-Czemu nie pokazałaś tego wcześniej?- nagle wypaliłem.
Westchnęła cicho -Czasami boli zbyt bardzo, żeby to pokazać...
i jak ? Szczerze ten rozdział nie za bardzo mi się podoba.. Przepraszam że po czasie.. Połowę tego rozdziału napisałam u fryzjera.. Haha :)
CZYTASZ=KOMENTUJESZ
Jutro nn Dobranoc ;**
piątek, 6 grudnia 2013
ROZDZIAŁ 5
*Justin*
Plaża, słońce, woda po drugiej stronie las.
-Jest tu tak, cicho. Tak pięknie. - powiedziała Alice. Tak byłem tam z nią. Cieszyliśmy się chwilą. Chciałem, żeby czas stanął w miejscu, żeby zostało tak na zawsze. Zero problemów, zero smutku. Leżeliśmy na miękkim kocu wtuleni w siebie, nad nami rozciągało się nieskazitelne niebo. Słychać było jedynie szum fal.
Alice nagle zerwała się i usiadła. Patrzała nie mnie i uśmiechnęła się. Uśmiechnęła się pierwszy raz od niepamiętnych czasów, była szczęśliwa.
- To co będziemy robić?- zapytała z entuzjazmem.
-Na co tylko masz ochotę - odpowiedziałem.
- Idziemy pływać - oznajmiła ściągając bluzkę, a zaraz po niej spodnie.
Zaśmiałem się i po woli ściągłem bluzę i spodnie. Patrzałem jak dziewczyna moich marzeń podchodzi coraz bliżej wody. Śmiała się, było słychać, że jest szczęśliwa.
Wstałem chciałem do niej dołączyć. Stałem na samym brzegu. W miejscu zjednania wody z lądem. Pomachała mi i zanurzyła się pod wodę. Jeszcze przez chwilę było widać jej chude ciało pod taflą przeźroczystej wody. Lecz po chwili zniknęła z lini horyzontu.
-Alice!- zawołałem. Myślałem, że się wynurzy, lecz nie stało się to. Przerażony zacząłem wołać jej imię. Na marne. Nigdzie nie było jej widać.
Wbiegłem w głąb morza. Nie było jej tam. Łzy spływały mi po policzkach z bezsilności. Płakałem, wolałem, prosiłem to nic nie dawało.. Zanurzyłem się pod wodę i szukałem jej. Pływałem i rozglądałem się za nią w każdą możliwą stronę. Nie było jej tam..
Nagle poczułem, że coś lub ktoś ciągnie mnie na dno. Próbowałem się wyrwać, ale to nie było możliwe. Opadałem na dno. Brakowało mi powietrza. Nie miałem już siły. Szłem na dno. Zachłysnąłem się wodą, straciłem przytomność. Przed oczami przeleciało mi całe życie. Wszystkie wspomnienia wróciły. Poczułem jak wypływam na powierzchnię bez tchu. Bałem się.. I w tym monecie się... Obudziłem.
Tak, to był sen. Na szczęście tylko sen. Odetchnąłem z ulgą... ale za raz gdzie ja jestem? Siedzę na jakimś starym krześle. Rozejrzałem się dookoła. Ściany były blado różowe, pod ścianą stało kilka łóżek. Za mną stało jeszcze jedno łóżko, a nad nim mnóstwo monitorów. W łóżku leżała Alice. Wyglądała jakby spała. Podeszłem bliżej niej. Do pokoju wszedł mężczyzna w średnim wieku.
-Dzień dobry panie Bieber- przerwał ciszę.
-Taa.. Dobry. Może mi pan powiedzieć gdzie ja jestem i co tu się dzieje?
- Jest pan w szpitalu..- ah no tak już pamiętam byłem u Alice, gdy ona zemdlała. Zadzwoniłem po karetkę...- przyjechał pan za nami i w oczekiwaniu na wybudzenie panny Connor ze śpiączki najwidoczniej pan usnął - kontynuował.
- Więc co z nią ?!- nagle wystrzeliłem.
- Alice jest odwodniona, najprawdopodobniej przez kilka dni nic nie jadła ani nie piła. - oznajmił lekarz.
- Wyjdzie z tego?- zadawałem kilka pytań na minutę.
-Powinna. Ma silny organizm. Podaliśmy jej dożylnie pożywienie.- Chwycił mnie za ramię - Będzie dobrze.- dokończył. Wyszedł z pokoju zostawiają mnie sam na sam z Alice. Usiadłam na krześle i wpatrywałem się w jej piękną twarz.
Po kilku minutach do pokoju wszedł jakiś mężczyzna. Podszedł do mnie i podał mi rękę - Jestem James Connor, ojciec Alice. Co z nią?- zapytał.
- Miło mi nazywam się Justin, Justin Bieber. Alice jest odwodniona i niedożywiona. Podano jej jakieś leki czy coś i powinna się powoli wyburzać. - opowiedziałem na jednym tchu.
- Dziekuje, no wiesz za to że się nią zająłeś. Przepraszam, że w tej chwili mnie nie było, ale wiesz jak jest. Praca, praca i praca, ale już jestem więc możesz już jechać do domu, a ja idę dogadać się z doktorem.- powiedział wychodząc.
-Nie!- krzyknąłem.
- Ale o co chodzi?- zapytał zmieszany.
- Przepraszam. Chodzi o to, że nigdzie się nie wybieram.- tłumaczyłem..
- Ale siedzisz już tak długo, pewnie jesteś zmęczony.- przekonywał mnie.
- Nie, dopiero co wstałem, pojadę na chwilę do domu się przebrać i w ogóle.. Za chwilę jestem spowrotem..- oznajmiłem wychodząc.
-Jeśli chcesz..- powiedział i wyszedł.
Pojechałem do domu...
I jak ? Zaskoczyłam was choć trochę? :) Panuję coś czego się nie spodziewacie ale to SOON ;) Przypominam o komentarzach jest już ponad 300 wyświetleń! Jeśli pod postem pojawią się przynajmniej dwa komentarze zrobię konkurs. To chyba na tyle nn powinien być jutro :) Miłego weekendu życzę ;D
CZYTASZ = KOMENTUJESZ
Plaża, słońce, woda po drugiej stronie las.
-Jest tu tak, cicho. Tak pięknie. - powiedziała Alice. Tak byłem tam z nią. Cieszyliśmy się chwilą. Chciałem, żeby czas stanął w miejscu, żeby zostało tak na zawsze. Zero problemów, zero smutku. Leżeliśmy na miękkim kocu wtuleni w siebie, nad nami rozciągało się nieskazitelne niebo. Słychać było jedynie szum fal.
Alice nagle zerwała się i usiadła. Patrzała nie mnie i uśmiechnęła się. Uśmiechnęła się pierwszy raz od niepamiętnych czasów, była szczęśliwa.
- To co będziemy robić?- zapytała z entuzjazmem.
-Na co tylko masz ochotę - odpowiedziałem.
- Idziemy pływać - oznajmiła ściągając bluzkę, a zaraz po niej spodnie.
Zaśmiałem się i po woli ściągłem bluzę i spodnie. Patrzałem jak dziewczyna moich marzeń podchodzi coraz bliżej wody. Śmiała się, było słychać, że jest szczęśliwa.
Wstałem chciałem do niej dołączyć. Stałem na samym brzegu. W miejscu zjednania wody z lądem. Pomachała mi i zanurzyła się pod wodę. Jeszcze przez chwilę było widać jej chude ciało pod taflą przeźroczystej wody. Lecz po chwili zniknęła z lini horyzontu.
-Alice!- zawołałem. Myślałem, że się wynurzy, lecz nie stało się to. Przerażony zacząłem wołać jej imię. Na marne. Nigdzie nie było jej widać.
Wbiegłem w głąb morza. Nie było jej tam. Łzy spływały mi po policzkach z bezsilności. Płakałem, wolałem, prosiłem to nic nie dawało.. Zanurzyłem się pod wodę i szukałem jej. Pływałem i rozglądałem się za nią w każdą możliwą stronę. Nie było jej tam..
Nagle poczułem, że coś lub ktoś ciągnie mnie na dno. Próbowałem się wyrwać, ale to nie było możliwe. Opadałem na dno. Brakowało mi powietrza. Nie miałem już siły. Szłem na dno. Zachłysnąłem się wodą, straciłem przytomność. Przed oczami przeleciało mi całe życie. Wszystkie wspomnienia wróciły. Poczułem jak wypływam na powierzchnię bez tchu. Bałem się.. I w tym monecie się... Obudziłem.
Tak, to był sen. Na szczęście tylko sen. Odetchnąłem z ulgą... ale za raz gdzie ja jestem? Siedzę na jakimś starym krześle. Rozejrzałem się dookoła. Ściany były blado różowe, pod ścianą stało kilka łóżek. Za mną stało jeszcze jedno łóżko, a nad nim mnóstwo monitorów. W łóżku leżała Alice. Wyglądała jakby spała. Podeszłem bliżej niej. Do pokoju wszedł mężczyzna w średnim wieku.
-Dzień dobry panie Bieber- przerwał ciszę.
-Taa.. Dobry. Może mi pan powiedzieć gdzie ja jestem i co tu się dzieje?
- Jest pan w szpitalu..- ah no tak już pamiętam byłem u Alice, gdy ona zemdlała. Zadzwoniłem po karetkę...- przyjechał pan za nami i w oczekiwaniu na wybudzenie panny Connor ze śpiączki najwidoczniej pan usnął - kontynuował.
- Więc co z nią ?!- nagle wystrzeliłem.
- Alice jest odwodniona, najprawdopodobniej przez kilka dni nic nie jadła ani nie piła. - oznajmił lekarz.
- Wyjdzie z tego?- zadawałem kilka pytań na minutę.
-Powinna. Ma silny organizm. Podaliśmy jej dożylnie pożywienie.- Chwycił mnie za ramię - Będzie dobrze.- dokończył. Wyszedł z pokoju zostawiają mnie sam na sam z Alice. Usiadłam na krześle i wpatrywałem się w jej piękną twarz.
Po kilku minutach do pokoju wszedł jakiś mężczyzna. Podszedł do mnie i podał mi rękę - Jestem James Connor, ojciec Alice. Co z nią?- zapytał.
- Miło mi nazywam się Justin, Justin Bieber. Alice jest odwodniona i niedożywiona. Podano jej jakieś leki czy coś i powinna się powoli wyburzać. - opowiedziałem na jednym tchu.
- Dziekuje, no wiesz za to że się nią zająłeś. Przepraszam, że w tej chwili mnie nie było, ale wiesz jak jest. Praca, praca i praca, ale już jestem więc możesz już jechać do domu, a ja idę dogadać się z doktorem.- powiedział wychodząc.
-Nie!- krzyknąłem.
- Ale o co chodzi?- zapytał zmieszany.
- Przepraszam. Chodzi o to, że nigdzie się nie wybieram.- tłumaczyłem..
- Ale siedzisz już tak długo, pewnie jesteś zmęczony.- przekonywał mnie.
- Nie, dopiero co wstałem, pojadę na chwilę do domu się przebrać i w ogóle.. Za chwilę jestem spowrotem..- oznajmiłem wychodząc.
-Jeśli chcesz..- powiedział i wyszedł.
Pojechałem do domu...
I jak ? Zaskoczyłam was choć trochę? :) Panuję coś czego się nie spodziewacie ale to SOON ;) Przypominam o komentarzach jest już ponad 300 wyświetleń! Jeśli pod postem pojawią się przynajmniej dwa komentarze zrobię konkurs. To chyba na tyle nn powinien być jutro :) Miłego weekendu życzę ;D
CZYTASZ = KOMENTUJESZ
czwartek, 5 grudnia 2013
ROZDZIAŁ 4
*Alice*
Siedziałam przed telewizorem, gdy nagle zadzwonił dzwonek do drzwi. Nie chciałam nikogo widzieć, z nikim gadać, lecz tym razem moja ciekawość była silniejsza.
Wstałam, podeszłam do drzwi i myślałam o tym kogo tu akurat w tej chwili niesie. Otwarłam drzwi, stał w nich Justin. Zdziwiło mnie to. Fakt byliśmy kolegami czasem zamieniliśmy kilka słów, ale głównie chodziło o szkołę. Wiedziałam, że mieszka nie daleko, ale nie sądziłam, że kiedyś mnie odwiedzi. W głębi duszy chciałam tego, bo bardzo mi się podobał tak jak reszcie szkoły i..-Yy..Cześć!- z rozmyślenia przerwał mi jego głos..
-Hey..- odpowiedziałam nie pewnie.
- Pewnie zastanawiasz się po co tu jestem..- podrapał się po głowie był taki... Zakłopotany? Pewnie nie wiedział co powiedzieć.- Chciałem Cię odwiedzić, zobaczyć jak się czujesz..- kontynuował.
-Może wejdziesz?-cicho zapytałam..
-Chętnie - szczerze się uśmiechnął.
Nie wiedziałam co odpowiedzieć. Weszliśmy do środka. Zaprowadziłam go do mojego pokoju.
-Siadaj, skoczę po coś do picia. Jesteś może głodny?- zapytałam.
-Nie, dziekuje. Nie będę robić problemu..-odwrócił wzrok.
-Żaden problem. Może jakąś herbatę bądź kawę?
-Skoro nie problemu to poproszę wodę. - Pokazał szereg swoich śnieżno białych zębów.
-Już się robi- odpowiedziałam i poszłam w stronę kuchni.
Z szafki wyciągnęłam szklankę do której nalałam wodę dla Justina. Zabrałam ze sobą jeszcze jakieś żelki i ciasteczka. Nie byłam głodna, w sumie to już kilka dni nic nie jadłam, ale pomyślałam, że może on będzie miał ochotę.
Zabrałam wszystko ze sobą i wróciłam na górę. Szłam korytarzem i nagle usłyszałam dźwięk wydobywający się z mojego pokoju. Weszłam, a na łóżku siedział Justin z moją gitarą w ręku i śpiewał, ale śpiewał to tak pięknie, po prostu nigdy nie słyszałam, że ktoś ma taki talent.
-Wybacz, rozglądałem się po pokoju i ją zobaczyłem..
-Spokojnie, to było śliczne- pierwszy raz od bardzo dawna się uśmiechnęłam..
- Grasz ? - zapytał
- Nie, kiedyś trochę.. A co to za piosenka?
- Taka moja, trochę piszę to było akurat As long as you love me..
-To było na prawdę piękne - powiedziałam..
-Dziekuje - ponownie się do mnie uśmiechnął.
Usiadłam koło niego na moim łóżku. Nastała niezręczna cisza.
-.. To jak się czujesz?..- wyrwał tak nagle..
Poczułam jak wszystkie wspomnienia wracają to było okropne. Otwarłam usta z zamiarem odezwania się lecz po chwili je zamknęłam. Do oczu znów napłynęły mi łzy. Wybuchłam niekontrolowanym płaczem.
Płakałam przez kilka minut. Kątem oka widziałam jak Justin nie wie co robić. Nagle zerwał się z miejsca, odłożył gitarę podszedł do mnie i przytulił mnie. Bez zastanowienia odwzajemniłam uścisk. Właśnie w tej chwili tego potrzebowałam..
*Justin *
- Już się robi- odpowiedziała i wyszła z pokoju.
Siedziałem tam sam, w idealnej ciszy. Jej domu był piękny, lecz było widać, że kogoś w nim brakuje. Rozejrzałem się dookoła. W kącie pokoju zauważyłem gitarę. Bez zastanowienia ją zabrałem. Chwilę na niej pobrzdękałem trochę nastroiłem i już była gotowa do grania. Na początku śpiewałem cicho i bez przekonania lecz gdy doszłem do refrenu trochę mnie poniosło. Ostatni raz nucąc 'as long as you love me' ujrzałem stojąca w drzwiach Alice, ale ona jest piękna. Bieber! Ogarnij się ona teraz ma inne sprawy..
Zamieniliśmy kilka słów na temat piosenki. Zapytałem jak się czuję. Widać było, że chcę odpowiedzieć, ale nie miała siły. Rozpłakała się. Na początku nie wiedziałam co robić, lecz po chwili odłożyłem gitarę i przytuliłem ją. Zdziwiło mnie gdy odwzajemniła uścisk.
-Hey.. Bejbe będzie dobrze, nie płacz..- powiedziałem najbardziej przekonywującym głosem, na który mogłem się zdobyć..
- ale to tak okropnie boli..- powiedziała przez płacz..
-Ja rozumiem, ale pomogę Ci.- kontynuowałem.
Nagle płacz ucichł. Czyżby moje słowa coś dały?
Jeszcze chwile tak siedzieliśmy. Po kilku minutach spytałem - Alice?
Ona nic nie odpowiedziała. Odchyliłem się od niej i zobaczyłem, że zasnęła? Nie to nie możliwe.. -Alice?!- lekko nią potrząsłem. Ona nic nie odpowiadała.
-Alice!- wyglądała jakby spała wystraszyłem się i zadzwoniłem po karetkę po dziesięciu minutach była na miejscu..
I jak wam się podoba? Pisane na szybko jakby coś ;p Komentujcie i rozsyłajcie gdzie możecie! Dziekuje wszystkim bardzo za czytanie i za komentarze nn będzie jutro o tej porze. Będę starała się dodać nowy rozdział co dziennie od 19-22 więc zaglądacie! Kto przeczytał niech zostawi komentarz. Bardzo o to porosze.. Jutro mikołajki więc życzę wam mile spędzonego czasu z bliskimi osobami :)) To chyba na tyle. Wszelkie uwagi i sprawy w komentarzach. Czekam na waszą opinię!
Siedziałam przed telewizorem, gdy nagle zadzwonił dzwonek do drzwi. Nie chciałam nikogo widzieć, z nikim gadać, lecz tym razem moja ciekawość była silniejsza.
Wstałam, podeszłam do drzwi i myślałam o tym kogo tu akurat w tej chwili niesie. Otwarłam drzwi, stał w nich Justin. Zdziwiło mnie to. Fakt byliśmy kolegami czasem zamieniliśmy kilka słów, ale głównie chodziło o szkołę. Wiedziałam, że mieszka nie daleko, ale nie sądziłam, że kiedyś mnie odwiedzi. W głębi duszy chciałam tego, bo bardzo mi się podobał tak jak reszcie szkoły i..-Yy..Cześć!- z rozmyślenia przerwał mi jego głos..
-Hey..- odpowiedziałam nie pewnie.
- Pewnie zastanawiasz się po co tu jestem..- podrapał się po głowie był taki... Zakłopotany? Pewnie nie wiedział co powiedzieć.- Chciałem Cię odwiedzić, zobaczyć jak się czujesz..- kontynuował.
-Może wejdziesz?-cicho zapytałam..
-Chętnie - szczerze się uśmiechnął.
Nie wiedziałam co odpowiedzieć. Weszliśmy do środka. Zaprowadziłam go do mojego pokoju.
-Siadaj, skoczę po coś do picia. Jesteś może głodny?- zapytałam.
-Nie, dziekuje. Nie będę robić problemu..-odwrócił wzrok.
-Żaden problem. Może jakąś herbatę bądź kawę?
-Skoro nie problemu to poproszę wodę. - Pokazał szereg swoich śnieżno białych zębów.
-Już się robi- odpowiedziałam i poszłam w stronę kuchni.
Z szafki wyciągnęłam szklankę do której nalałam wodę dla Justina. Zabrałam ze sobą jeszcze jakieś żelki i ciasteczka. Nie byłam głodna, w sumie to już kilka dni nic nie jadłam, ale pomyślałam, że może on będzie miał ochotę.
Zabrałam wszystko ze sobą i wróciłam na górę. Szłam korytarzem i nagle usłyszałam dźwięk wydobywający się z mojego pokoju. Weszłam, a na łóżku siedział Justin z moją gitarą w ręku i śpiewał, ale śpiewał to tak pięknie, po prostu nigdy nie słyszałam, że ktoś ma taki talent.
-Wybacz, rozglądałem się po pokoju i ją zobaczyłem..
-Spokojnie, to było śliczne- pierwszy raz od bardzo dawna się uśmiechnęłam..
- Grasz ? - zapytał
- Nie, kiedyś trochę.. A co to za piosenka?
- Taka moja, trochę piszę to było akurat As long as you love me..
-To było na prawdę piękne - powiedziałam..
-Dziekuje - ponownie się do mnie uśmiechnął.
Usiadłam koło niego na moim łóżku. Nastała niezręczna cisza.
-.. To jak się czujesz?..- wyrwał tak nagle..
Poczułam jak wszystkie wspomnienia wracają to było okropne. Otwarłam usta z zamiarem odezwania się lecz po chwili je zamknęłam. Do oczu znów napłynęły mi łzy. Wybuchłam niekontrolowanym płaczem.
Płakałam przez kilka minut. Kątem oka widziałam jak Justin nie wie co robić. Nagle zerwał się z miejsca, odłożył gitarę podszedł do mnie i przytulił mnie. Bez zastanowienia odwzajemniłam uścisk. Właśnie w tej chwili tego potrzebowałam..
*Justin *
- Już się robi- odpowiedziała i wyszła z pokoju.
Siedziałem tam sam, w idealnej ciszy. Jej domu był piękny, lecz było widać, że kogoś w nim brakuje. Rozejrzałem się dookoła. W kącie pokoju zauważyłem gitarę. Bez zastanowienia ją zabrałem. Chwilę na niej pobrzdękałem trochę nastroiłem i już była gotowa do grania. Na początku śpiewałem cicho i bez przekonania lecz gdy doszłem do refrenu trochę mnie poniosło. Ostatni raz nucąc 'as long as you love me' ujrzałem stojąca w drzwiach Alice, ale ona jest piękna. Bieber! Ogarnij się ona teraz ma inne sprawy..
Zamieniliśmy kilka słów na temat piosenki. Zapytałem jak się czuję. Widać było, że chcę odpowiedzieć, ale nie miała siły. Rozpłakała się. Na początku nie wiedziałam co robić, lecz po chwili odłożyłem gitarę i przytuliłem ją. Zdziwiło mnie gdy odwzajemniła uścisk.
-Hey.. Bejbe będzie dobrze, nie płacz..- powiedziałem najbardziej przekonywującym głosem, na który mogłem się zdobyć..
- ale to tak okropnie boli..- powiedziała przez płacz..
-Ja rozumiem, ale pomogę Ci.- kontynuowałem.
Nagle płacz ucichł. Czyżby moje słowa coś dały?
Jeszcze chwile tak siedzieliśmy. Po kilku minutach spytałem - Alice?
Ona nic nie odpowiedziała. Odchyliłem się od niej i zobaczyłem, że zasnęła? Nie to nie możliwe.. -Alice?!- lekko nią potrząsłem. Ona nic nie odpowiadała.
-Alice!- wyglądała jakby spała wystraszyłem się i zadzwoniłem po karetkę po dziesięciu minutach była na miejscu..
I jak wam się podoba? Pisane na szybko jakby coś ;p Komentujcie i rozsyłajcie gdzie możecie! Dziekuje wszystkim bardzo za czytanie i za komentarze nn będzie jutro o tej porze. Będę starała się dodać nowy rozdział co dziennie od 19-22 więc zaglądacie! Kto przeczytał niech zostawi komentarz. Bardzo o to porosze.. Jutro mikołajki więc życzę wam mile spędzonego czasu z bliskimi osobami :)) To chyba na tyle. Wszelkie uwagi i sprawy w komentarzach. Czekam na waszą opinię!
środa, 4 grudnia 2013
UWAGA!
Jest sprawa!
Chodzi mi głównie o to, że bloga czyta prawie 100 osób, a komentarze są 2! No właśnie gdyby każda osoba czytająca tego bloga zostawiła po sobie komentarz była bym niezmiernie szczęśliwa :) Pisanie jednego rozdziału trwa 30/60 minut zależy czy masz pomysł i w ogóle. Ja też mam życie jakieś, ale mam i w tej chwili zamiast kuć na sprawol z geografii siedzę i do was pisze więc proszę doceńcie też to. Bardzo się cieszę że to czytacie na prawdę, ale wiem że dodanie jednego komentarza was nie zbawi. Już uprościłam wam to i nie ma tych głupich obrazków (weryfikacji obrazkowej) na prawdę wystarczy 'przeczytałem'. Dziekuje za uwagę ;> Dobranoc :**ROZDZIAŁ 3
*Alice*
Obudziłam się rano, spojrzałam na zegar wiszący na ścianie wskazywał 10.47.. Fajnie aktualnie mam matematykę/ fizykę? Sama nie wiem.. Zawsze brałam szkołę na poważnie i nawet chora do niej chodziłam, ale dziś.. Dziś po prostu nie byłam do życia..
Po 20 minutach rozmyślania wstałam z łóżka zobaczyłam na stoliku liściki..
Dzień dobry Alice!
Musiałem wyjść załatwić kilka spraw będę po 22 przepraszam, że tak wyszło. W lodówce jest obiad. Zaproś kogoś na noc, lub zadzwoń do babci na pewno przyjedzie...
Kocham Tata **
Super sama w domu.. Zeszłam na dół nie mogłam nic jeść nie umiałam. Nalałam sobie trochę wody. Ze szklanką usiadłam przed telewizorem. Nie chciałam myśleć już o tym co stało się wczoraj. Chciałam wyprzeć to z pamięci, ale nie szło..
Nagle zasnęłam. Śniło mi się, że moja mama się ze mną żegna. To było okropne. Płakałam, chciałam aby wróciła, a ona po prostu rozpłynęła się w powietrzu...
Obudziłam się z krzykiem. Podszedł do mnie mój ojciec najwidoczniej już wrócił..
-Połóż się u mnie jak chcesz, tam jest najwygodniej.. - powiedział cicho..
- Dzięki nie trzeba.. - odeszłam do swego pokoju. Przespałam cały dzień, a mimo to znów chciało mi się spać.. Wolałam spać niż o tym myśleć..
*Tydzień później *
Moje życie od kilku dni stoi w miejscu.. Rano wstaję pochodzę chwilę po domu w te i we wte później idę spać i tak w kółko.. Tata? Tata chce o wszystkim zapomnieć i czymś się zająć więc bierze nadgodziny, dodatkowe etaty, żeby tylko nie myśleć..
Dziś wstałam o 9.14 od tygodnia nie byłam w szkole dziwne jak na mnie, ale nie mogę tam iść i udawać, że wszystko jest dobrze..
Uznałam, że czas coś zrobić. Wzięłam do ręki telefon, chciałam sprawdzić co się dzieje na tym świecie.. Załączyłam go pierwszy raz od kilku dni kilka nie odebranych połączeń - usuń. Z nikim nie będę gadać. I kilka wiadomości.
*Od Nieznany*
Hej,elo,siema!
Piątek, piąteczkę, piątunio największa impreza w dziejach ! Gdzie ? U mnie.
Justin ;)
Nie odpisałam. Gdzie ja na imprezę? W takim stanie..
*3 dni później *
*Justin *
Dziś piątek! Zapierdalania początek! Największa impreza w dziejach, już nie mogę się doczekać. Ale po drodze jeszcze niestety szkoła..
Wstałem o 6.45 w szkole byłem godzinę później. Wszyscy witali się ze mną i mówili jak cieszą się na moją impreze. Nie chcę się przechwalać, ale moje zawsze są najlepsze.
Szedłem korytarzem gdy nagle zadzwonił dzwonek. Pierwsza była biologia, więc pierwsze piętro ostatnie drzwi. Ruszyłem w tym kierunku. Biologia na za bardzo ją lubię, ale to jedyny przedmiot na którym siedzę z Alice. Tak, ona bardzo mi się podoba..
Wchodzę do klasy, a tam co? Nie ma jej..
Do klasy weszła pani : Bieber, na miejsce! I to już!
- Tak jest, dzień dobry - odpowiedziałem
- Słucham Cię Bieber o co chodzi?- odpowiedziała, gdy podniosłem rękę.
-Gdzie jest Alice? Co się dzieje, ona zawsze jest w szkole..
- Emm.. No więc klasa słuchać! Znaliście mamę Alice? Pani Marie? Ona miała nieszczęśliwy wypadek.. Zginęła na miejscu...- jej głos się urwał.. -bądźcie dla niej wyrozumiali, ona przeżywa teraz trudne chwile..- kontynuowała.
- Dobrze jej tak - zaśmiała się Selena, szkolna dziwka zawsze zazdrościła Alici stopni i urody..
Wstałem i do niej podszedłem- słuchaj szmato, to że zazdrościsz Alici to jedno, ale żeby życzyć komuś śmierci to przegięcie! - krzyczałem jej prosto w twarz.
- Bieber, Gomez takie sprawy to na przerwie. Siadać na miejsca, a Ty Bieber masz za zadanie odwiedzić Alice podesłać zaszyty i pogadać z nią na pewno się ucieszy..
- Z przyjemnością prze pani..
- Dobrze więc do lekcji..
Zaraz po lekcjach udałem się do domu Alice. Zadzwoniłem i czekałem, aż ktoś otworzy. Nagle drzwi się otwarły. Otwarła je dziewczyna, która zawsze była uśmiechnięta, która zawsze świeciła przykladem.. Dziś po prostu smutna, bez uczuć. Zobaczyłem łzę spływającą po jej policzku, w tym momencie pękło mi serce...
Miał być jutro, ale jest dziś! Miałam wene :p czekam dalej na komentarze to bardzo motywuje.. Na prawdę! Wystarczy zwykle 'czytam' to minuta roboty a cieszy :) Pierwszy z perspektywy Justina i jak mi wyszło?
Obudziłam się rano, spojrzałam na zegar wiszący na ścianie wskazywał 10.47.. Fajnie aktualnie mam matematykę/ fizykę? Sama nie wiem.. Zawsze brałam szkołę na poważnie i nawet chora do niej chodziłam, ale dziś.. Dziś po prostu nie byłam do życia..
Po 20 minutach rozmyślania wstałam z łóżka zobaczyłam na stoliku liściki..
Dzień dobry Alice!
Musiałem wyjść załatwić kilka spraw będę po 22 przepraszam, że tak wyszło. W lodówce jest obiad. Zaproś kogoś na noc, lub zadzwoń do babci na pewno przyjedzie...
Kocham Tata **
Super sama w domu.. Zeszłam na dół nie mogłam nic jeść nie umiałam. Nalałam sobie trochę wody. Ze szklanką usiadłam przed telewizorem. Nie chciałam myśleć już o tym co stało się wczoraj. Chciałam wyprzeć to z pamięci, ale nie szło..
Nagle zasnęłam. Śniło mi się, że moja mama się ze mną żegna. To było okropne. Płakałam, chciałam aby wróciła, a ona po prostu rozpłynęła się w powietrzu...
Obudziłam się z krzykiem. Podszedł do mnie mój ojciec najwidoczniej już wrócił..
-Połóż się u mnie jak chcesz, tam jest najwygodniej.. - powiedział cicho..
- Dzięki nie trzeba.. - odeszłam do swego pokoju. Przespałam cały dzień, a mimo to znów chciało mi się spać.. Wolałam spać niż o tym myśleć..
*Tydzień później *
Moje życie od kilku dni stoi w miejscu.. Rano wstaję pochodzę chwilę po domu w te i we wte później idę spać i tak w kółko.. Tata? Tata chce o wszystkim zapomnieć i czymś się zająć więc bierze nadgodziny, dodatkowe etaty, żeby tylko nie myśleć..
Dziś wstałam o 9.14 od tygodnia nie byłam w szkole dziwne jak na mnie, ale nie mogę tam iść i udawać, że wszystko jest dobrze..
Uznałam, że czas coś zrobić. Wzięłam do ręki telefon, chciałam sprawdzić co się dzieje na tym świecie.. Załączyłam go pierwszy raz od kilku dni kilka nie odebranych połączeń - usuń. Z nikim nie będę gadać. I kilka wiadomości.
*Od Nieznany*
Hej,elo,siema!
Piątek, piąteczkę, piątunio największa impreza w dziejach ! Gdzie ? U mnie.
Justin ;)
Nie odpisałam. Gdzie ja na imprezę? W takim stanie..
*3 dni później *
*Justin *
Dziś piątek! Zapierdalania początek! Największa impreza w dziejach, już nie mogę się doczekać. Ale po drodze jeszcze niestety szkoła..
Wstałem o 6.45 w szkole byłem godzinę później. Wszyscy witali się ze mną i mówili jak cieszą się na moją impreze. Nie chcę się przechwalać, ale moje zawsze są najlepsze.
Szedłem korytarzem gdy nagle zadzwonił dzwonek. Pierwsza była biologia, więc pierwsze piętro ostatnie drzwi. Ruszyłem w tym kierunku. Biologia na za bardzo ją lubię, ale to jedyny przedmiot na którym siedzę z Alice. Tak, ona bardzo mi się podoba..
Wchodzę do klasy, a tam co? Nie ma jej..
Do klasy weszła pani : Bieber, na miejsce! I to już!
- Tak jest, dzień dobry - odpowiedziałem
- Słucham Cię Bieber o co chodzi?- odpowiedziała, gdy podniosłem rękę.
-Gdzie jest Alice? Co się dzieje, ona zawsze jest w szkole..
- Emm.. No więc klasa słuchać! Znaliście mamę Alice? Pani Marie? Ona miała nieszczęśliwy wypadek.. Zginęła na miejscu...- jej głos się urwał.. -bądźcie dla niej wyrozumiali, ona przeżywa teraz trudne chwile..- kontynuowała.
- Dobrze jej tak - zaśmiała się Selena, szkolna dziwka zawsze zazdrościła Alici stopni i urody..
Wstałem i do niej podszedłem- słuchaj szmato, to że zazdrościsz Alici to jedno, ale żeby życzyć komuś śmierci to przegięcie! - krzyczałem jej prosto w twarz.
- Bieber, Gomez takie sprawy to na przerwie. Siadać na miejsca, a Ty Bieber masz za zadanie odwiedzić Alice podesłać zaszyty i pogadać z nią na pewno się ucieszy..
- Z przyjemnością prze pani..
- Dobrze więc do lekcji..
Zaraz po lekcjach udałem się do domu Alice. Zadzwoniłem i czekałem, aż ktoś otworzy. Nagle drzwi się otwarły. Otwarła je dziewczyna, która zawsze była uśmiechnięta, która zawsze świeciła przykladem.. Dziś po prostu smutna, bez uczuć. Zobaczyłem łzę spływającą po jej policzku, w tym momencie pękło mi serce...
Miał być jutro, ale jest dziś! Miałam wene :p czekam dalej na komentarze to bardzo motywuje.. Na prawdę! Wystarczy zwykle 'czytam' to minuta roboty a cieszy :) Pierwszy z perspektywy Justina i jak mi wyszło?
ROZDZIAŁ 2
... Odeszłam od taty i krzyknęłam - Nie to nie może być prawda!.. Ojciec nic nie odpowiadał tylko płakał, jeszcze nigdy nie widziałam jego płaczącego.
Pobiegłam do mojego pokoju i dalej nie wierzyłam w to co się działo.. Jedyne co było w mojej głowie to niepokój i 1000 myśli dlaczego akurat mnie się to przydarzyło.. To było okropne.. Siedziałam w pokoju i nie miałam na nic ochoty. Moja mama nie była dla mnie tylko mamą, ona była moją najlepszą przyjaciółką. Jej mówiłam wszystko. Tylko jej ufałam... A teraz?! Co mam zrobić bez niej?..
Leżałam tak bez ruchu do wieczora. Kiedy za oknami zaczęło się ściemniać zeszłam na dół po wodę. Myślałam, że tata już śpi więc nie chciałam go obudzić. Po cichu zeszłam do kuchni zabrałam szklankę z wodą i usłyszałam płacz mojego ojca.. Było mi strasznie źle. Nagle tata mnie zawołał..
Udałam się do salonu, zobaczyłam tatę, który próbował się ogarnąć, ale nie za dobrze mu to wychodziło.. Usiadłam w fotelu na przeciw jego. Śledziliśmy przez pół godziny w idealnej ciszy. Za oknami było już zupełnie ciemno. Nagle tata się odezwał: Kochanie jak się czujesz?- jego głos urwał się, był taki roztrzęsiony jakby nie jego.. Nie umiałam się odezwać, nie wiedziałam jak. Tata zorientował się, że nie jestem w stanie odpowiedzieć i znów przemówił: - Skarbie, będzie dobrze, zobaczysz. Jakoś sobie poradzimy.- Jego głos ponownie został urwany. Z mojego oka mimowolnie wyleciała jedna łza, a za nią kolejnych kilka.. Odwróciłam się i spowrotem wróciłam do pokoju.. Zadzwonił mój telefon. Ignorowałam to, nie byłam w stanie z nikim gadać. Położyłam się na łóżku i dalej płakałam to było jak okropny sen. Chciałam zasnąć i już nigdy się nie obudzić. Usłyszałam dźwięk mojego telefonu, dostałam wiadomość. Miałam w głębokim poważaniu kto i co ode mnie w tej chwili chce. Dostałam jeszcze kilka esemesów, lecz także ich nie odczytałam. Po kilku godzinach bezlitosnego płaczu, zasnęłam. Chciałam już nigdy nie wstać..
Dobra jest drugi.. Miał być po trzech komentarzach no ale jest.. Jeśli to czytasz to proszę zostaw po sobie komentarz.. Wystarczy zwykłe 'przeczytane' :) na prawdę nie trzeba się nigdzie logować ani nic. Zajmie to minutę a mi sprawi wiekie szczęście :) Jeśli pojawi się kilka komentarzy rozdział pojawi się jeszcze dziś!
Pobiegłam do mojego pokoju i dalej nie wierzyłam w to co się działo.. Jedyne co było w mojej głowie to niepokój i 1000 myśli dlaczego akurat mnie się to przydarzyło.. To było okropne.. Siedziałam w pokoju i nie miałam na nic ochoty. Moja mama nie była dla mnie tylko mamą, ona była moją najlepszą przyjaciółką. Jej mówiłam wszystko. Tylko jej ufałam... A teraz?! Co mam zrobić bez niej?..
Leżałam tak bez ruchu do wieczora. Kiedy za oknami zaczęło się ściemniać zeszłam na dół po wodę. Myślałam, że tata już śpi więc nie chciałam go obudzić. Po cichu zeszłam do kuchni zabrałam szklankę z wodą i usłyszałam płacz mojego ojca.. Było mi strasznie źle. Nagle tata mnie zawołał..
Udałam się do salonu, zobaczyłam tatę, który próbował się ogarnąć, ale nie za dobrze mu to wychodziło.. Usiadłam w fotelu na przeciw jego. Śledziliśmy przez pół godziny w idealnej ciszy. Za oknami było już zupełnie ciemno. Nagle tata się odezwał: Kochanie jak się czujesz?- jego głos urwał się, był taki roztrzęsiony jakby nie jego.. Nie umiałam się odezwać, nie wiedziałam jak. Tata zorientował się, że nie jestem w stanie odpowiedzieć i znów przemówił: - Skarbie, będzie dobrze, zobaczysz. Jakoś sobie poradzimy.- Jego głos ponownie został urwany. Z mojego oka mimowolnie wyleciała jedna łza, a za nią kolejnych kilka.. Odwróciłam się i spowrotem wróciłam do pokoju.. Zadzwonił mój telefon. Ignorowałam to, nie byłam w stanie z nikim gadać. Położyłam się na łóżku i dalej płakałam to było jak okropny sen. Chciałam zasnąć i już nigdy się nie obudzić. Usłyszałam dźwięk mojego telefonu, dostałam wiadomość. Miałam w głębokim poważaniu kto i co ode mnie w tej chwili chce. Dostałam jeszcze kilka esemesów, lecz także ich nie odczytałam. Po kilku godzinach bezlitosnego płaczu, zasnęłam. Chciałam już nigdy nie wstać..
Dobra jest drugi.. Miał być po trzech komentarzach no ale jest.. Jeśli to czytasz to proszę zostaw po sobie komentarz.. Wystarczy zwykłe 'przeczytane' :) na prawdę nie trzeba się nigdzie logować ani nic. Zajmie to minutę a mi sprawi wiekie szczęście :) Jeśli pojawi się kilka komentarzy rozdział pojawi się jeszcze dziś!
ROZDZIAŁ 1
Więc tak.. Mam na imię Alice. Od kąd pamiętam zawsze dobrze się uczyłam i
szanowałam opinię innych ludzi, po prostu byłam grzeczna.. Patrząc na
to z perspektywy czasu wiem że to było głupie. ,, Żyje się raz i to od
Ciebie zależy jak przeżyjesz swoje życie..'' więc po co starać się gdy
nie ma dla kogo? Kiedy miałam zaledwie 13 lat chłopcy z mojej okolicy
zaczeli mnie podrywać nie raz dostawałam propozycje nie do odrzucenia.
Dziewczyny z mojej szkoły zawsze mi zazdrościły dlatego największą
trudność sprawiało mi znalezienie prawdziwej przyjaciółki. Szczerze
mówiąc nigdy nic nie robiło mi to. Po prostu nie interesowałam się nimi.
W wieku 13/14 lat interesowała mnie tylko szkoła. Moim jedynym
obowiązkiem była nauka...
Mieszkałam w małym domku jednorodzinnym w Londynie z moją mamą, która była projektantką mody i z tatą, który był sędzią. Nie miałam rodzeństwa. Moim jedynym celem było zdobywanie wysokich stopni by w przyszłość zostać lekarzem, lecz to się zmieniło..
Mój wygląd? Zawsze miałam rozpuszczone włosy, irytowało mnie gdy były spięte. Zawsze miałam długie ciemno brązowe włosy. Nigdy nie byłam zbyt szczupła, po prostu byłam normalna. Byłam dość wysoka i ubierałam się w kolorowe ubrania...
A cofając się trochę w tył... Miałam wtedy 15 lat. Moje życie to była szkoła tylko tym żyłam ale to nie przeszkadzało mi zbytnio. Moi rodzice żyli w ciągłym biegu,nigdy nie miałam okazji z nimi na spokojnie porozmawiać..
Pewnego dnia wróciłam do domu i zobaczyłam że mój tata już tam jest zdziwiło mnie to, ponieważ zazwyczaj o tej porze był w pracy... Weszłam do domu i ujrzałam okropny widok.. Mój ojciec leżał na kanapie i płakał, płakał bez wytchnienia. Spytałam o co chodzi on tylko pokazał mi gazetę... 'Marie Connor zginęła podczas wypadku samochodowego' pewnie się domyślacie.. Tak to była moja mama.. W tej chwili mój świat legł w gruzach.. Nie chciałam nic wiecej słyszeć. W tej chwili chciałam aby to wszystko okazało się snem.. Niestety, to był tylko początek...
I jak? Proszę komentujcie i wg :) Tu na razie jest pierwszy rozdział, następne na dniach. Jakieś uwagi ? Czy coś? A i właśnie gdyby ktoś coś chciał to walcie na maila :D 3 komentarze i nn :) dla was to kilka minut a mi bardzo na tym zależy..
Mieszkałam w małym domku jednorodzinnym w Londynie z moją mamą, która była projektantką mody i z tatą, który był sędzią. Nie miałam rodzeństwa. Moim jedynym celem było zdobywanie wysokich stopni by w przyszłość zostać lekarzem, lecz to się zmieniło..
Mój wygląd? Zawsze miałam rozpuszczone włosy, irytowało mnie gdy były spięte. Zawsze miałam długie ciemno brązowe włosy. Nigdy nie byłam zbyt szczupła, po prostu byłam normalna. Byłam dość wysoka i ubierałam się w kolorowe ubrania...
A cofając się trochę w tył... Miałam wtedy 15 lat. Moje życie to była szkoła tylko tym żyłam ale to nie przeszkadzało mi zbytnio. Moi rodzice żyli w ciągłym biegu,nigdy nie miałam okazji z nimi na spokojnie porozmawiać..
Pewnego dnia wróciłam do domu i zobaczyłam że mój tata już tam jest zdziwiło mnie to, ponieważ zazwyczaj o tej porze był w pracy... Weszłam do domu i ujrzałam okropny widok.. Mój ojciec leżał na kanapie i płakał, płakał bez wytchnienia. Spytałam o co chodzi on tylko pokazał mi gazetę... 'Marie Connor zginęła podczas wypadku samochodowego' pewnie się domyślacie.. Tak to była moja mama.. W tej chwili mój świat legł w gruzach.. Nie chciałam nic wiecej słyszeć. W tej chwili chciałam aby to wszystko okazało się snem.. Niestety, to był tylko początek...
I jak? Proszę komentujcie i wg :) Tu na razie jest pierwszy rozdział, następne na dniach. Jakieś uwagi ? Czy coś? A i właśnie gdyby ktoś coś chciał to walcie na maila :D 3 komentarze i nn :) dla was to kilka minut a mi bardzo na tym zależy..
BOHATEROWIE
 | ||||
Alice Connor |
Zawsze uśmiechnięta i wesoła, lecz później wszystko się zmienia. Jej życie staje się zupełnie inne, a ona nie ma na to wpływu...
 |
Justin Bieber |
Reszta bohaterów pojawi się później :)
PROLOG
Czy życie zawsze jest takie jak nam się może wydawać?.. Rodzimy się w samotności i tak też umieramy. Dlatego zawsze wydawało mi się, że nikogo nie potrzebuję... Lecz jednak myliłam się!
Moje życie było spokojne.. No właśnie było. Wydaje mi się, że w życiu każdego człowieka nastaje czas na przemyślenia. U mnie było trochę inaczej.. Zawsze miałam to co chciałam, nigdy niczego mi nie brakowało.. Lecz przyszedł ten moment, śmiało mogę go nazwać najgorszym w moim życiu... I właśnie wtedy gdy moi rówieśnicy planowali swoją przyszłość i szukali swojego miejsca na ziemi, ja nie widziałam w niczym sensu. Ale to się zmieniło przez jedną osobę. Gdyby rok temu ktoś opowiedział mi że moje losy potoczą się w ten sposób, nie uwierzyłabym. ,,Ludzie się zmieniają'' lecz tylko pod warunkiem że sami tego chcą.. Ta historia jest o mnie o jak może się wydawać, zwykłej dziewczynie, która zapomina jak żyć... Chcesz wiedzieć czy dałam radę, co przeżyłam? Chcesz dowiedzieć się jak żyje niedoszła samobójczyni? Jeśli tak, zapraszam oto moja historia..
,, Ile czasu potrzeba aby wyleczyć rany? Z pewnością dużo.. Lecz jeśli po drodze spotkasz tą właściwą osobę możesz to przyśpieszyć.. "
HEJ :) I jak ? dopiero zaczynam.. proszę o waszą opinię i komentarze następny SOON :)
Subskrybuj:
Posty (Atom)