ROZDZIAŁ 7

*Justin*
Czasami boli zbyt bardzo.. W głowie zostały tylko te słowa.. Nie wiedziałam co powiedzieć..
- Skoro boli Cię to co przeżywasz to dlaczego sprawiasz sobie jeszcze większy ból? - wypaliłem tak z nienacka.. Jestem glupi...
-Ty nic nie rozumiesz..- cicho odpowiedziała.
- Może nie zrozumie, ale chcę wiedzieć jak Ty to widzisz..
- Justin nie to.. Uhh.. Nie ważne...zapomnij!
- Nie zapomne i to ważne!- krzyknąłem- bardzo ważne - dokończyłem..
- Ale Justin..
- Nie ma ale.. Ja słucham.
- Uhh.. No dobra sam chciałeś!.. Bo popatrz to nie jest tak, że żądając sobie krzywdę sprawiasz sobie więcej bólu..
- Nie rozumiem..
*Alice*
-Mówiłam, że tego nie zrozumiesz!- krzyknęłam..odwracając się w drugą stronę.
- Nie Alii przepraszam.. Proszę wytłumacz mi to..
Chwilę się zawahałam lecz po chwili odwróciłam się w jego stronę..
- Dobra powiem Ci.. To jest tak, pewni ludzie kiedy czują ból psychiczny, starają się o tym zapomnieć. Inni udają że nic nie czują, są też tacy którzy starają się go czymś zastąpić..
- Ale jak to? - Justin ciągle zadawał pytania..
- Kiedy czujesz ból, bo na przykład boli Cię głowa czy brzuch... Co wtedy robisz?
- Biorę tabletkę..- odpowiedział wzruszając ramionami..
- No właśnie na ból fizyczny dobre są tabletki, one sprawiają że go nie czujesz.. A na ból psychiczny tabletek nie ma.
- Dalej nie rozumiem - cicho odpowiedział..
- Popatrz.. Który ból jest silniejszy? Psychiczny czy fizyczny? - zapytałam.
- Psychiczny, zdecydowanie - odpowiedział.
- Właśnie, a skoro na niego nie ma tabletek, niektórzy ludzie próbują go zakryć.. Mózg czuje tylko jeden ból. Jeśli złamiesz rękę, uszczypnij się w palec, przez chwilę poczujesz tylko palec, a o ręce zapomnisz. Więc jeśli czuję się źle chwytam do ręki żyletkę i działam.. Wiesz czemu ? Dlaczego, że żądając sobie ból fizyczny przez chwilę zapominam o psychicznym. To pomaga..- wytłumaczyłam.
Justin wstał i podszedł do okna. Nic nie mówił. Ja też nie miałam zamiaru nic mówić. Po dziesięciu minutach podszedł do mojego łóżka i usiadł obok mnie. Siedzieliśmy tak przez jakąś chwilę..
- Jednego jeszcze nie umiem pojąć.. Dlaczego wcześniej nie mówiłaś pomógłbym Ci, a teraz czasu nie cofniesz.. Blizny zostaną..- Justin powiedział na jednym wdechu.
- Blizny zostaną na zawsze, ale wiesz? Ja tego nie żałuje.. - powiedziałam bez przekonania..
- Dlaczego?
- Bo jestem już słaba, fizycznie i psychicznie. Nie daje już rady. Nie chce żyć, nie mam po co, dla kogo. Przecież jestem beznadziejna. Nikomu nie potrzebna. Nie jestem w niczym dobra, umiem tylko coś zjebać, nic więcej. Chce przestać istnieć, wyciszyć się. Przestać myśleć. Żyć po swojemu, ale przecież tak się nie da. Już nie.


Pamietajcie o komentarzach i o 'konkursie' czy coś ten rozdział jest krótki bo to głównie moje przemyślenia.. Nn jutro albo jak mi się uda to dziś późną nocą..
CZYTASZ=KOMENTUJESZ
W następnym drama! Nic wiecej nie powiem.. Zobaczycie xoxo